Αγαπητοί αναγνώστες γεια σας. Ο Κουλτουριάρης ξαναχτυπά και σπάει την σιωπή του.
Σε κάθε οργανωμένη κοινωνία, η εξουσία υποτίθεται πως πηγάζει από τον λαό και επιστρέφει σε αυτόν ως υπηρεσία. Στην πράξη, όμως, γινόμαστε συχνά μάρτυρες μιας αντίστροφης και πιο σκοτεινής διαδικασίας: της οικοδόμησης ενός συστήματος στεγανών, όπου η τύχη των πολλών σφυρηλατείται στις ορέξεις των λίγων.
Ο Μηχανισμός της Υποτέλειας
Το μυστικό της επιτυχίας αυτού που ονομάζουμε «σύστημα» δεν βρίσκεται στην ωμή βία, αλλά στην ενορχηστρωμένη εξάρτηση. Οι έχοντες τα ηνία δεν περιορίζονται στη διακυβέρνηση· φροντίζουν να τοποθετούν σε καίριες θέσεις ανθρώπους-κλειδιά, των οποίων η προσωπική επιτυχία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιβίωση της ίδιας της εξουσίας.
Δημιουργείται έτσι ένα δίκτυο αλληλοϋποστήριξης, όπου η πίστη στον «ευεργέτη» προηγείται του καθήκοντος προς τον πολίτη. Όταν οι θεσμοί στελεχώνονται με κριτήριο τη συμμόρφωση και όχι την αξιοκρατία, η αντικειμενικότητα καταρρέει.
Ο Λαός ως Θεατής
Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής είναι η σταδιακή αποδυνάμωση της πλειοψηφίας. Ο πολίτης, βλέποντας αυτό το συμπαγές τείχος συμφερόντων, περιέρχεται σε μια κατάσταση πολιτικής μελαγχολίας και αδράνειας. Αισθάνεται ερμαιο των διαθέσεων μιας ελίτ που μοιάζει να κινείται σε ένα επίπεδο απρόσιτο για τον κοινό θνητό.
«Η μεγαλύτερη νίκη της εξουσίας δεν είναι να επιβάλλεται, αλλά να πείθει την πλειοψηφία ότι κάθε αντίδραση είναι μάταιη.»
Η Ανάγκη για Ρήξη
Όταν η πλειοψηφία μετατρέπεται σε απλό παρατηρητή των εξελίξεων, η δημοκρατία διολισθαίνει προς μια ιδιότυπη «ολιγαρχία με προκαλυμμα». Η μόνη διέξοδος από αυτόν τον λαβύρινθο εξαρτήσεων είναι η αφύπνιση των συλλογικών αντανακλαστικών.
Η δύναμη των λίγων είναι δανεική· τη δανείζονται από την ανοχή και τον κατακερματισμό των πολλών. Μόνο μέσα από τη διεκδίκηση της θεσμικής διαφάνειας και την αποκατάσταση της αξιοκρατίας μπορεί να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, ώστε ο λαός από «έρμαιο» να γίνει ξανά ο πραγματικός πρωταγωνιστής της μοίρας του.
Ο Κουλτουριάρης !
