# Halloween: Μόδα ή απομάκρυνση από τις ρίζες μας;
Με αφορμή ένα δημοσίευμα που διάβασα στο διαδίκτυο για το Halloween, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω αυτές τις γραμμές. Γιατί πραγματικά αναρωτιέμαι: μήπως, στο όνομα της μόδας και του δήθεν εκσυγχρονισμού, έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε τις παραδόσεις, τις αξίες και τις ρίζες μας;
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μητέρα μαθητή στη Χαλκιδική κατήγγειλε την επίσκεψη ιερομονάχου σε σχολείο, επειδή μίλησε στα παιδιά για το Halloween από τη σκοπιά της Ορθόδοξης πίστης. Η μητέρα υποστήριξε ότι το παιδί της αναστατώθηκε από όσα άκουσε.
Ασφαλώς, κάθε παιδί αξίζει σεβασμό και κάθε γονέας ενδιαφέρεται για την ψυχική ηρεμία του. Όμως, γιατί η συζήτηση για την πίστη και τις παραδόσεις μας προκαλεί αντιδράσεις, ενώ η άκριτη υιοθέτηση ξενόφερτων εθίμων θεωρείται τόσο φυσιολογική;
Περνώντας έξω από ένα φροντιστήριο αγγλικών, αντίκρισα νεκροκεφαλές, τρομακτικές μάσκες και κολοκύθες. Και αναρωτήθηκα: γνωρίζουμε πραγματικά τι συμβολίζουν όλα αυτά ή απλώς τα υιοθετούμε επειδή είναι στη μόδα;
Ας δούμε, λοιπόν, τι γνωρίζουμε για το Halloween.
1. Οι ρίζες του και ο θάνατος
Το Halloween συνδέεται ιστορικά με την αρχαία κελτική γιορτή Samhain, η οποία σηματοδοτούσε το τέλος της συγκομιδής και την έλευση του χειμώνα. Σύμφωνα με τις τότε δοξασίες, αυτή την περίοδο το όριο ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των πνευμάτων θεωρούνταν πιο αδύναμο. Από αυτές τις παραδόσεις προέρχεται μέρος της σημερινής σύνδεσής του με τους νεκρούς και το υπερφυσικό.
2. Το σκοτάδι και οι τρομακτικές μορφές
Το μαύρο χρώμα, οι σκελετοί, τα φαντάσματα και οι τρομακτικές μάσκες αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία της σύγχρονης γιορτής. Το μαύρο συνδέεται με τη νύχτα και το μυστήριο, ενώ το πορτοκαλί με το φθινόπωρο και τη συγκομιδή. Οι μεταμφιέσεις έχουν επίσης ιστορικές ρίζες σε ευρωπαϊκές λαϊκές παραδόσεις, αν και δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε όλες μία ενιαία αρχαία σημασία.
Ασφαλώς, δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί που μεταμφιέζεται ή κάθε οικογένεια που συμμετέχει στο Halloween ασπάζεται αποκρυφιστικές αντιλήψεις. Είναι, όμως, θεμιτό να αναρωτιόμαστε τι μηνύματα μεταφέρουμε στα παιδιά μας και αν εξετάζουμε με κριτική σκέψη όσα υιοθετούμε.
Και οι δικές μας παραδόσεις;
Γιατί ορισμένοι θεωρούν την τιμή προς την ελληνική σημαία και την αγάπη για την πατρίδα αναχρονιστικές ή εθνικιστικές; Γιατί η πίστη στον Θεό αντιμετωπίζεται κάποιες φορές ως ανοησία και το κατηχητικό ως κάτι περιττό;
Η αγάπη για την πατρίδα δεν σημαίνει μίσος για τους άλλους λαούς. Η πίστη δεν σημαίνει περιφρόνηση προς όσους πιστεύουν διαφορετικά. Και η διατήρηση των παραδόσεών μας δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε να γνωρίσουμε άλλους πολιτισμούς.
Η Ελλάδα διαθέτει έναν ανεκτίμητο πλούτο εθίμων, από τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μέχρι τα τοπικά πανηγύρια, τα κάλαντα και τις παραδόσεις που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Γιατί, λοιπόν, να μην τα γνωρίσουμε στα παιδιά μας με την ίδια προθυμία με την οποία τους παρουσιάζουμε ξενόφερτες γιορτές;
Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τον πολιτισμό των άλλων. Χρειάζεται, όμως, να γνωρίζουμε τον δικό μας. Να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να σκέφτονται, να κρίνουν και να επιλέγουν συνειδητά, χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους.
Η πραγματική πρόοδος δεν βρίσκεται στην άκριτη μίμηση του ξένου ούτε στην απόρριψη κάθε διαφορετικού. Βρίσκεται στη γνώση, στον σεβασμό και στη συνειδητή διατήρηση των αξιών μας.
Ας μη μεγαλώσουμε παιδιά που γνωρίζουν όλες τις ξενόφερτες συνήθειες, αλλά αγνοούν τη δική τους ιστορία, την πίστη και την παράδοσή τους.
Γιατί οι ρίζες μας δεν μας εμποδίζουν να κοιτάξουμε τον κόσμο. Μας βοηθούν να το κάνουμε χωρίς να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε.
ΠΠΖ
