Όταν το χιόνι σκεπάζει τη Σιμωνόπετρα, ο χρόνος σταματά.
Η μονή υψώνεται πάνω από τον γκρεμό σαν όραμα από άλλον κόσμο — τα επτά πατώματά της ντυμένα στα λευκά, οι ξύλινοι εξώστες να στάζουν παγοκρύσταλλα, ο βράχος κάτω της να χάνεται μέσα στην ομίχλη. Από μακριά μοιάζει με πλοίο που πλέει σε θάλασσα από σύννεφα.
Μέσα στο καθολικό, οι μοναχοί ψάλλουν τον όρθρο. Η φωνή τους ανεβαίνει αργά, σταθερά, όπως ο καπνός από το θυμιατό. Έξω, η σιωπή είναι τόσο πυκνή που ακούς τις νιφάδες να πέφτουν. Η θάλασσα του Αιγαίου, τριακόσια μέτρα πιο κάτω, δεν φαίνεται πουθενά — έχει γίνει κι αυτή λευκή, αόρατη, μια υπόσχεση κάτω από το πέπλο.
Τις μέρες αυτές, η μονή κλείνεται στον εαυτό της. Οι προσκυνητές είναι λίγοι, τα μονοπάτια δύσβατα. Μόνο όσοι γνωρίζουν το δρόμο τολμούν. Και ίσως αυτό να είναι το νόημα: η Σιμωνόπετρα χιονισμένη δεν είναι για όλους. Είναι για όσους ξέρουν να περιμένουν, να ακούν, να αντέχουν την ομορφιά της απομόνωσης.
Ο Γέροντας λέει πως ο χειμώνας στο Όρος είναι δώρο. «Μας αναγκάζει να μείνουμε μέσα — όχι μόνο στα κελιά μας, αλλά και μέσα μας.» Η σόμπα τρίζει, το τσάι ζεσταίνει τα χέρια, και οι ώρες περνούν χωρίς να τις μετράς.
Όταν τελικά ο ήλιος σκίσει τα σύννεφα, το θέαμα κόβει την ανάσα: η μονή λάμπει σαν να είναι φτιαγμένη από φως. Ο βράχος, ο ουρανός, η θάλασσα — όλα ενωμένα σε μια λευκή αγκαλιά.
Και καταλαβαίνεις γιατί ο Σίμων ο ιδρυτής την έχτισε εκεί, σε εκείνο το απίθανο σημείο, πάνω στο κενό. Δεν ήθελε να φτιάξει απλώς ένα μοναστήρι. Ήθελε να φτιάξει μια σκάλα προς τον ουρανό.
Τις χιονισμένες μέρες, η σκάλα φαίνεται πιο κοντά.
