Αδελφοί
Γιατί αυτές τις μέρες νιώθω μια βαριά σκιά, μια θλίψη που δεν μπορώ να την κρύψω.
Και ίσως να τη νιώθετε κι εσείς, ακόμη κι αν δεν την ομολογείτε.
Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα — η πιο γλυκιά, η πιο φωτεινή, η πιο τρυφερή γιορτή του χρόνου.
Και όμως… κάτι πάει στραβά.
Κάτι βαθύ, κάτι που δεν κρύβεται πίσω από στολίδια και χρώματα.
Ετοιμάζεται ο κόσμος να γιορτάσει Χριστούγεννα… χωρίς Χριστό.
Και θέλω να σας πω την αλήθεια μου, την προσωπική μου εξομολόγηση:
Κι εγώ φοβάμαι μήπως Τον αφήσω απ’ έξω.
Φοβάμαι μήπως παρασυρθώ από τη βιασύνη.
Μήπως αφήσω τον θόρυβο να καλύψει τη φωνή Του.
Μήπως τρέξω για χίλια πράγματα και ξεχάσω Εκείνον που είναι το Ένα και το Μόνο αναγκαίο.
Στέκομαι συχνά τις νύχτες, μόνος, μπροστά στο καντήλι μου, κι έρχεται στο νου μου η εικόνα της φάτνης.
Η ταπεινή, η κρύα, η φτωχική φάτνη.
Και αισθάνομαι να με κοιτάζει το Θείο Βρέφος με εκείνο το βλέμμα που δεν κατηγορεί, μόνο ρωτά:
«Έχεις χώρο για Μένα;
Ή είμαι πάλι ο Άγνωστος που δεν βρήκε θέση στο κατάλυμά σας;»
Κι αυτή η ερώτηση με λυγίζει.
Γιατί, αδελφοί μου, πόσο εύκολο είναι να στολίσεις ένα δέντρο — αλλά πόσο δύσκολο να καθαρίσεις την καρδιά σου.
Πόσο εύκολο είναι να αγοράσεις δώρα — αλλά πόσο δύσκολο να δώσεις συγχώρεση.
Πόσο εύκολο είναι να ανάψεις λαμπάκια — αλλά πόσο δύσκολο να ανάψεις την αγάπη.
Και ξέρετε τι με πονά πιο πολύ;
Ότι ο κόσμος σήμερα αγαπά τη γιορτή, αλλά όχι τον Γιορταζόμενο.
Αγαπά το φως, αλλά όχι τον Φωτοδότη.
Αγαπά τη ζεστασιά, αλλά όχι Εκείνον που έγινε άνθρωπος για να ζεστάνει την καρδιά μας.
Αλλά σήμερα θέλω να σας το πω καθαρά, σαν αδελφός προς αδελφούς:
**Αν ο Χριστός δεν γεννηθεί μέσα σου, τότε Χριστούγεννα δεν έχεις κάνει.
Μπορείς να γιορτάσεις τα πάντα — αλλά όχι τα Χριστούγεννα.
Κι αυτό δεν το λέω για να σας ελέγξω.
Το λέω γιατί πρώτος εγώ το παλεύω, πρώτος εγώ πολεμάω με την αμέλεια, με την παγωνιά της ψυχής, με το σκοτάδι που πιέζει να μπει.
Πρώτος εγώ ζητώ από τον Χριστό:
«Κύριε, μην αφήσεις την καρδιά μου να γίνει κλειστή πόρτα.
Γεννήσου σε μένα, όπως είσαι — ταπεινός, σιωπηλός, γεμάτος έλεος.»
Αδελφοί μου,
Αυτές τις ημέρες, ας μη γελαστούμε.
Ο κόσμος θα γεμίσει μουσικές, αλλά μέσα μας ίσως αντηχεί μια σιωπή.
Τα σπίτια θα γεμίσουν στολίδια, αλλά οι ψυχές μας μπορεί να είναι άδειες.
Οι δρόμοι θα φωτιστούν, αλλά τα μάτια μας μπορεί να σκοτεινιάζουν από στεναχώριες, από βάρη, από πόνο.
Και ο Χριστός δεν ψάχνει το τέλειο σπίτι.
Ψάχνει την πληγωμένη καρδιά.
Την κουρασμένη, τη φοβισμένη, τη μπερδεμένη.
Γιατί εκεί θέλει να γεννηθεί.
Αυτό είναι το θαύμα:
ότι ο Θεός δεν ψάχνει άψογους ανθρώπους, αλλά ειλικρινείς.
Και σας παρακαλώ, σαν ένα μικρό παρακαλετό:
Αφήστε Του χώρο.
Μόνο λίγο.
Μισή ώρα σιωπής.
Ένα κεράκι.
Ένα «Κύριε, ελέησόν με».
Μια συγγνώμη σε κάποιον που την περιμένει.
Ένα δάκρυ που ίσως κρατάτε καιρό.
Αυτά είναι τα πραγματικά σας στολίδια.
Αυτή είναι η φάτνη σας.
Και τότε — το πιστεύω με όλη μου την ψυχή —
θα έρθει ο Χριστός.
Θα γεννηθεί.
Θα φωτίσει.
Θα γιατρέψει.
Θα ζεστάνει.
Και τα Χριστούγεννα σας δεν θα είναι πλέον ημερομηνία, ούτε συνήθεια.
Θα είναι συνάντηση.
Θα είναι σωτηρία.
Θα είναι η πιο προσωπική, η πιο ιερή Γέννηση:
η Γέννηση του Χριστού μέσα στην καρδιά σας.
πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Κατσαρός
