ΑΠΟΨΕ . . .
Απόψε,
κόρη του φεγγαριού
και αδελφή των άστρων,
στάσου μπροστά στο παραθύρι το ανοιχτό ,
όνειρα κρυφά κι ελπίδες να καθρεφτιστούν,
προσμονές και προβλέψεις να ζωγραφιστούν,
οράματα και αρκετές σιγουριές να δοξαστούν
στο καρτέρεμα της χαράς και της ευτυχίας.
Απόψε,
αφέντρα της νύχτας
και των ονείρων δουλεύτρα,
έβγα μπροστά στο μπαλκόνι το καγκελωτό
να λάμψει η γειτονιά στου ασημιού το φως,
περήφανη να σταθεί στο γειτόνεμα το στενό,
να έχει να ομολογεί θεόμορφες παρουσίες
και να ξενυχτά ομόδοξη σε μακαρισμούς και ύμνους.
Απόψε,
του ουρανού γητεύτρα
και μάγισσα της γης,
κατέβα στην ανοιχτή και πλατιά αυλή
εκεί όπου χωρά και πλαταίνει ο κόσμος όλος
κι εγώ περαστικός της νύχτας προσκυνητάρης
μπροστά από αναστολές και φοβίες να περπατήσω
και στο αξημέρωτο πρωινό τη χάρη σου να προσκυνήσω.
Απόψε,
πεντάμορφη του μύθου
και της παράδοσης θεά,
έλα και περπάτα στο σκοτεινό μικροσόκκακο,
μοναχική, αμέριμνη, απρόσμενη διαβατάρισσα
και πίσω από το διάβα σου ο κουρνιαχτός του πλήθους
να δίνει ξάγναντα, κόμβους και σταυροδρόμια
και γεφυροπεράσματα στους διπλανούς τους δρόμους.
Απόψε,
μούσα του έρωτα
και νύμφη της αγάπης,
συλλαβισμός των πόθων και ψίθυροι της καρδιάς,
ανολοκλήρωτοι καημοί ψυχής αδημονούσας,
χάιδεψε συλλογισμούς του νου ολοκληρωμένους,
τ’ αντάμωμά μας να είναι ύμνος και λειτουργία,
μυσταγωγία της χαράς και της ευτυχίας.
Γιώργος Αλεξανδρής
