Goffredo Petrassi (1904-2003) Γράφει η Νατάσα Παπαστάθη Καθηγήτρια μουσικής

Goffredo Petrassi (1904-2003)

«Για μένα, η διδασκαλία δεν συνίσταται μόνο στην τεχνική διδασκαλίας, αλλά και στη διδασκαλία του πώς να συμπεριφέρομαι πολιτισμένα σε σχέση με τη μουσική και την κοινωνία...Με ενδιέφερε πολύ να παρακολουθήσω την εξέλιξη της προσωπικότητας ενός νεαρού άνδρα που ήθελε να γίνει συνθέτης με τις ιδέες που πρότεινε και που αγωνιζόμουν. Από αυτή την αντιπαράθεση γεννήθηκε μιαδιαλεκτική….Δεν έχω γράψει ποτέ τίποτα για τη διδασκαλία, γιατί πιστεύω ότι το γράψιμο για τη διδασκαλία της σύνθεσης είναι αρκετά αφηρημένο»

Goffredo Petrassi

Ιταλός συνθέτης κλασικής σύγχρονης μουσικής, μαέστρος και δάσκαλος.

   Ο Γκοφρέδο Πετράσι γεννιέται στο Ζαγκαρόλο κοντά στη Ρώμη το 1904 σε μια φτωχή οικογένεια που δεν έχει κάποια ιδιαίτερη επαφή με τη μουσική. Προκειμένου να την ενισχύσει οικονομικά, στα δεκαπέντε του χρόνια αρχίζει να εργάζεται σε κατάστημα μουσικών ειδών κι από τότε γοητεύεται από τη μουσική. Αρχίζει από το μηδέν τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Santa Cecilia της Ρώμης και αποφοιτά με Δίπλωμα Σύνθεσης και Οργάνου. Χωρίς να χάσει ευκαιρία, αρχίζει την παρουσίαση των συνθέσεών του, οι οποίες γίνονται σιγά-σιγά γνωστές. Αναλαμβάνει μουσικός διευθυντής της όπερας La Fenice, ενώ διδάσκει σύνθεση στο Ωδείο της Santa Cecilia για είκοσι χρόνια και στο Mozarteum στο Σάλτσμπουργκ. Στη συνέχεια, αναλαμβάνει ναδιδάξει σύνθεση στους μεταπτυχιακούς φοιτητέςστην Εθνική Ακαδημία Santa Cecilia της Ρώμης.

  Ο Petrassi είχε πολλούς διάσημους μαθητές, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται οιFranco Donatoni, Aldo Clementi, CorneliusCardew, Ennio Morricone, Karl Korte, NormaBeecroft, Mario Bertoncini, Ernesto Rubin deCervin, Kenneth Leighton, Peter MaxwellDavies, Richard Teitelbaum κ.α.

  Στην αρχή της καριέρας του κάνει μιαπροσπάθεια αναβίωσης της εθνικής ιταλικήςκλασικής μουσικής, κάτι αντίστοιχο με ταρομαντικά έργα των Γερμανών, όπως ο RichardWagner. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το έργο του έχειχαρακτηριστικά νεοκλασικό στυλ, καθώς επηρεάστηκε από τον Bartok, τον Hindemith και τον Stravinsky. Στα επόμεναχρόνια, το ανοιχτό μουσικό του μυαλό και η οξεία προσωπικότητα που είχε τον οδηγούν να πειραματιστεί με διάφορα στοιχεία από τον Webern, αλλά και από ποιητικά υλικά Λατινικών  ύμνων. Όλες αυτές οι επιρροές είναι παρούσες σε μια αξιόλογη σειρά από οκτώ κοντσέρτα για ορχήστρα που συνέθεσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 ως τα τέλη του 1970. Ο Πετράσι ασχολήθηκε και με τη σύνθεση μουσικής για ταινίες όχι σοβαρά, αλλά ως μια περιθωριακή και περιστασιακή εμπειρία, η οποία ξεκίνησε με το «Riso amaro» και συνεχίστηκε με το «There is no peace between the olivetrees»

  Κατά τη διάρκεια της ζωής του κέρδισε πολλά διεθνή βραβεία: διορίστηκε μέλος της Akademie der Künste του Βερολίνου της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, της Αμερικανικής Ακαδημίας και του Ινστιτούτου Τεχνών και Γραμμάτων της Νέας Υόρκης, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Στη Βοστώνη, της Bayerische Akademie του Μονάχου και της Academia Nacional de Bellas Artes του Μπουένος Άιρες. Του απονεμήθηκαν επίσης τα πτυχία Honoris Causa από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και από τοΠανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza, καθώς και το Βραβείο Πρίγκιπα Πιέρ ντε Μονακό στο Μοντεκάρλο και το Διεθνές Βραβείο AntonioFeltrinelli της Accademia Nazionale deu Lincei. Τον Μάιο του 1976 ο Πρύτανης του Πανεπστημίου της Μπολόνια απένημε στον Petrassi και στον Dallapiccola το Honoris CausaDegree στις Τέχνες, τη Μουσική και την Ψυχαγωγία.

  Υπήρξε επίσης μεγάλος γνώστης των εικαστικών τεχνών και συλλέκτης έργων τέχνης του 20ου αιώνα. Παντρεύτηκε τη ζωγράφο Rosetta Acerbi η οποία, μετά το θάνατό του, έζησε και εργάστηκε στη Ρώμη μέχρι το 2019 που απεβίωσε κι εκείνη. Έχει αποκτήσει μια κόρη. Ο Γκοφρέδο Πετράσι πέθανε 2003 στη Ρώμη και η κηδεία του τελέστηκε στη S. Mariaστο Montesanto, την «Εκκλησία των Καλλιτεχνών».

   Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς συνθέτες του 20ου αιώνα.

«Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ εικόνας και ήχου, γιατί πάντα θεωρούσα τη μουσική του κινηματογράφου ως μουσική γραμμένη με το αριστερό χέρι, που συνδέεται με ένα καθαρά οικονομικό και βιοποριστικό συμφέρον»

Goffredo Petrassi

 

χαλβάς Γούναρης
roz-panthiras-adv1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.