Σκέψεις με αφορμή την 22 Μαρτίου , παγκόσμια ημέρα για το νερό.
Dr. Αριστείδης Σφέικος
Η σπουδαιότητα αλλά και κρισιμότητα του νερού για την διαβίωση επιβίωση αλλά και ανάπτυξη κοινωνικών και οικονομικών δραστηριοτήτων και σε ένα γεωγραφικό διαμέρισμα ουδόλως αμφισβητείται .
Τα χρόνια μετά τον 2Ο Π.Π. η τεχνολογική ανάπτυξη με την διάδοση τεχνικών ελέγχου των υδάτων δημιούργησε ένα νέο καθεστώς στον τρόπο αντιμετώπισης τόσο των επιφανειακών όσο και των υπογείων υδάτων, από την τεχνική κοινότητα. Η τεχνική και η επιστήμη μαζί με τους τεχνικούς προσέφεραν λύσεις σε προβλήματα διαχείρισης νερού, (επάρκεια – αποστράγγιση) που θεωρούνταν κρίσιμα για την επιβίωση πληθυσμών σε ορισμένες περιοχές.
Η τεχνική προσέφερε την δυνατότητα εκμετάλλευσης υπόγειων υδάτινων πόρων σε περιοχές που θεωρούνταν ξερές ή άνυδρες. Προσέφερε συνεπώς άνθιση στην γεωργική καλλιέργεια και οικονομικά οφέλη σε περιοχές.
Στην θεσσαλική πεδιάδα όλες οι παραπάνω τεχνικές και τεχνολογίες βρήκαν εφαρμογή. Οδηγηθήκαμε λοιπόν σε επαύξηση της καλλιεργήσιμης έκτασης διαμέσου αποξηράνσεων ελωδών εκτάσεων. Φυσικά περιορίσθηκε η μάστιγα της ελονοσίας και άλλων θανατηφόρων ασθενειών. ΄Οπου τα επιφανειακά νερά δεν επαρκούσαν για την ανάπτυξη δυναμικών καλλιεργειών στραφήκαμε στην εκμετάλλευση υπογείων πόρων.
Σήμερα όμως βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια νέα κατάσταση διαταραχής του υδάτινου ισοζυγίου, που θέτει σε ανασφάλεια όλα όσα πρόσκαιρααπολαμβάναμε.
Ποιες τεχνικές δυνατότητες μας προσφέρονται σήμερα και ποια μέτρα πρέπει να αναζητήσουν ειδικοί και πολιτεία, να τα υιοθετήσουμε, ώστε να εξασφαλίσουμε αειφορία στην χρήση νερού και να εξακολουθήσουμε να απολαμβάνουμε τα οφέλη του.
Η σπουδαιότητα του νερού για την ανθρώπινο οργανισμό είναι γνωστή. Με νερό χωρίς τροφή χρόνος επιβίωσης του ανθρώπινου οργανισμού μπορεί να αγγίξει και τις 30 ημέρς. Χωρίς νερό μετά τις 5 ημερες αποδιοργανώνεται και με μέγιστο τις 10 πεθαίνει. Κρίσιμο λοιπόν αγαθό για την επιβίωση όχι μόνο του ανθρώπου αλλά κάθε έμβιου όντος.
Η επιφάνεια της γής αποτελείται από 70% νερό και 30 % ξηρά. Γιατί υπάρχει λοιπόν έλλειψη και διαρκείς αναζήτηση του φυσικού αυτού πόρου; Δυστυχώς από το νερό το 96 % είναι αλμυρό και μόνο το 4% είναι γλυκό και χρήσιμο στον ανθρώπινο οργανισμό και τις δραστηριότητες.
Ο κύκλος του νερού με την εξάτμιση από τους επιφανειακούς ταμιευτήρες ( θάλασσα λίμνες, ποτάμια) την μεταφορά σαν σύννεφα και υδρατμοί στην ατμόσφαιρα και τέλος με την επιστροφή στο έδαφος (βροχή ) είναι γνωστός και παρουσιάζεται ποικιλόμορφα. Γιατί λοιπόν υπάρχει πρόλημα;
Από το νερό της βροχής που στην ουσία είναι αυτό που μας ενδιαφέρει το 70% χάνεται με επιφανειακή απορροή(δηλ. κυλάει στα ρέματα και ποτάμια) και επιστρέφει στους αρχικούς του φυσικούς ταμιευτήρες(λίμνες θάλασσες).
Το 15-5 % ανάλογα με τις συνθήκες εξατμίζεται
Και μένει ένα 10-15% που κατεισδύει, δηλ. μπαίνει μέσα στο έδαφος. Άρα από τον κύκλο του νερού μόνο το 5-10% μπορούμε να θεωρήσουμε χρήσιμο για την υπόγεια αποθήκευση και για την ενεργή συμμετοχή του στο πότισμα φυτών.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι:
πως μπορούμε να εξασφαλίσουμε την μέγιστη δυνατή απόδοση από το διαθέσιμο νερό που θα χρησιμοποιήσουμε
πως μπορούμε να συντηρήσουμε και να μην καταστρέψουμε τον φυσικό αποθηκευτικό χώρο που μας παρέχει νερό
Ας ξεκινήσουμε από τον τρόπο τον μηχανισμό και το που αποθηκεύεται το νερό στο υπέδαφος. Κάποιες γενεές μεγάλωσαν ακούγοντας για υπόγεια ποτάμια και άλλες διάφορες δοξασίες, ενδιαφέρουσες γύρω από τη θαλπωρή του τζακιού αλλά μη ρεαλιστικές.
Το νερό σε κάθε πέτρωμα καταλαμβάνει όποιο κενό παρουσιασθεί μπροστά του. Όσο μεγαλύτερο το κενό τόσο περισσότερο νερό μπορεί να φιλοξενήσει ή αποθηκεύσει.
Άρα το υπέδαφος αποθηκεύει νερό (10% ) από αυτό που ρέει σε περίσσια το χειμώνα για να το πάρουμε το καλοκαίρι που δεν βρέχει.
Μπορεί όμως το πέτρωμα /έδαφος να προσφέρει όλο το νερό που φιλοξενεί; Όχι κρατά και για τον εαυτό του (χρειάζεται και αυτό για την δυναμική και χημική του λειτουργία, δίνει μόνο αυτό που μπορεί εύκολα να κινηθεί και να αντληθεί. Αν πάρουμε περισσότερο νερό εφαρμόζοντας μεγαλύτερη αντλητική δύναμη, καταστρέφουμε τη δομή του υδροφορέα και δεν μπορεί να αναπληρώσει αυτές που έδωσε και να φιλοξενήσει νέες ποσότητες νερού.
Άρα για την αειφόρα χρήση του νερού και την ομαλή λειτουργία των υδροφορέων απαιτείται να γνωρίζουμε τις υδάτινες εκείνες ποσότητες που πέφτουν στο έδαφος και μπαίνουν μέσα σε αυτό. Αυτή είναι η ωφέλιμη ποσότητα και αυτή μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Κάθε υπέρβαση μπορεί να προσφέρει εφήμερη λύση και ευφορία αλλά οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή του υδροφορέα και των εγκαταστάσεων άντλησης.
Τότε θα γίνει η χρήση του νερού και αειφόρα και κερδοφόρα.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί σύνοψη σχετικής εισήγησης από τους Dr.Αριστ. Σφέικο και καθ. Dr. Κων Βουβαλίδη στο συνέδριο του 8ου Καραγκούνιου Ανταμώματος
ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΘΕΣΣΑΛΩΝ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΔΩΝ
Επιφανειακό και υπόγειο νερό στον θεσσαλικό κάμπο. Κρίσιμο αγαθό επιβίωσης και ανάπτυξης. Μπορούμε να το διαχειρισθούμε αειφόρα και κερδοφόρα;
Dr. Αριστείδης Σφέικος
Η σπουδαιότητα αλλά και κρισιμότητα του νερού για την διαβίωση επιβίωση αλλά και ανάπτυξη κοινωνικών και οικονομικών δραστηριοτήτων και σε ένα γεωγραφικό διάμερισμα ουδόλως αμφισβειτείται .
Τα χρόνια μετα τον 2Ο Π.Π. η τεχνολογική ανάπτυξη με την διάδοση τεχνικών ελέγχου των υδάτων δημιούργησε ένα νέο καθεστώς στον τρόπο αντιμετώπισης τόσο των επιφαανειακών όσο και των υπογείων υδάτων, από την τεχνική κοινότητα. Η τεχνική και η επιστήμη μαζί με τους τεχνικούς προσέφεραν λύσεις σε προβλήματα διαχείρησης νερού, (επάρκεια – αποστράγγιση) που θεωρούνταν κρίσιμα για την επιβίωση πληθυσμών σε ορισμένες περιοχές.
Η τεχνική προσέφερε την δυνατότητα εκμετάλλευσης υπόγειων υδατινων πόρων σε περιοχές που θεωρούνταν ξερές ή άνυδρες. Προσέφερε συνεπώς άνθιση στην γεωργική καλλιέργεια και οικονομικά οφέλη σε περιοχές.
Στην θεσσαλική πεδιάδα ολες οι παραπάνω τεχνικές και τεχνολογίες βρήκαν εφαρμογή. Οδηγηθήκαμε λοιπόν σε επαύξηση της καλλιεργήσιμης έκτασης διαμέσου αποξηράνσεων ελωδών εκτάσεων. Φυσικά περιορίσθηκε η μάστιγα της ελονοσίας και άλλων θανατηφόρων ασθενειών. ¨οπου τα επιφανειακά νερά δεν επαρκούσαν για την ανάπτυξη δυναμικών καλλιεργειών στραθήκαμε στην εκμετάλλευση υπογείων πόρων.
Σήμερα όμως βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια νέα κατάσταση διαταραχής του υδατινου ισοζυγίου, που θέτει σε ανασφάλεια όλα όσα πρόσκαιρα απολαμβάναμαι.
Ποιες τεχνικές δυνατότητες μας προσφέρονται σήμερα και ποια μέτρα πρέπει να υιοθετήση η πολιτεία , οι πολιτικοί και να αποδεχθεί η κοινωνία, ώστε να εξασφαλίσουμε αειφορία στην χρήση νερού και να εξακολουθήσουμε να απολαμβάνουμε τα οφέλη του.
Εικ. Γη μπλε πλανήτης
ΕΙΚ
% νερού στο ανθρώπινο σώμα
75% στο ανθρώπινο σώμα
90% στο αίμα
85% στον ανθρώπινο εγκέφαλο
Με νερό χωρίς τροφή χρόνος επιβίωσης μεγ.30ημ
Χωρίς νερό 7-8 μεγ 10
Κρίσιμο αγαθό για την επιβίωση όχι μονο του ανθρώπου αλλά κάθε έμβιου όντος.
Η κρισιμότητα αυτή το καθιστά συχνά, με βάση ιστορικές μαρτυρίες αίτιο για συγκρούσεις αναμεσα σε κοινωνικές ομάδες. Ιστορικά δε αποτελούσε αιτία πληθυσμιακών μετακινήσεων
Η επιφάνεια της γής αποτελείται από 70% νερό και 30 % ξηρά.
ΚΥΚΛΟΣ ΝΕΡΟΥ
ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΗΣΜΑΤΑ
Επιφανειακή απορροή, 70-75%
κατείσδυση 10-15%
εξάτμιση 5-15% αναλογα με τις συνθήκες
Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη παρουσίαση ακόμη και την λειτουργία των βασικών διεργασιών στη Γη όπως ο σχηματισμό οροσειρών αλλά και η δημιουργία ιζηματογεννών πετρωμάτων , είναι απαραίτητη η παρουσία νερού. Άλλωστε η ζωή με τη μορφή οργανισμών δημιουργήθηκε σε υδάτινο περιβάλλον και παρέμεινε σε αυτό για αρκετό χρόνο πριν εξελιχθεί για ζωή σε αερόβιο σύστημα.
Το νερό καλύπτει τα πάντα στην ορογενετική διαδικασία σχηματισμού των οροσειρών και της ξηράς. Σταδιακά κατά την ανάδυση των οροσειρών αποσύρεται και αποκαλύπτονται οροσειρές.
Πάραυτα παραμένει καθοριστικός παράγοντας διαμόρφωσης του γήινου αναγλύφου. Τα ποτάμια ακολουθώντας πορεία και δρόμους προδιαγεγραμμένους και προσχεδιασμένους διαμορφώνουν συνθήκες ανάπτυξης και εμπλουτισμού χλωρίδας και πανίδας στις περιοχές που διαρρέουν.
Ταυτόχρονα με τη βασική ιδιότητα του το νερό αποδομεί και συνθέτει. Διαβρώνει και χαλάει και μεταφέρει και χτίζει νέα πετρώματα και περιβάλλοντα.
Φυσικοί μηχανισμοι αποθήκευσης νερού
Επιφανειακοί
Λίμνες φυσικές και τεχνητές,υγρότοποι, ποταμοί και ακόμη και αυτή η επιφανειακή υγρασία του εδάφους αποθηκεύει νερό
Ποταμοί : Είναι οι ελεγχόμενες ροές νερού μέσα σε μια οριοθετημένη κοίτη πάνω στην γήινη επιφάνεια. Εξασφαλίζουν την μετακίνηση του υδάτινου όγκου από την περιοχή κατακρήμνησης σε μια περιοχή επιφανειακής αποθήκευσης, ( από τα βουνά στη θάλασσα)
εκτός από απορροή εξασφαλίζουν σε σημαντικό βαθμό την αποθήκευση νερού, σαν επιφανειακός ταμιευτήρας
ταυτόχρονα η συνεχής και κορεσμένη περιοχή της κοίτης ετων ποταμών αποτελεί μία είσοδο ανατροφοδότησης του συστήματος των υπογείων υδροφορέων. Ο μηχανισμός αυτός λόγω της μεγάλης χρονικής διάρκειας και της μεγάλης έκτασης της επιφάνειας διεπαφής , είναι ιδαίτερα σημαντικός στην τροφοδοσία υπόγειων υδροφορέων.
ΛΕΚΑΝΗ ΑΠΟΡΡΟΗΣ ΠΟΤΑΜΩΝ
Απορροη = κατακρημνήσματα * επιφάνεια
Λεκάνη απορροής, δνση απορροής
Ετήσιο ισοζύγιο κατακρημνησμάτων εισροές εκροές
Υπόγειοι
Κάτω από την επιφανεια το νερό αποθηκεύεται σαν υγρό σε υδροφορα στρωματα στις ρωγμές και τους πόρους των πετρωμάτων
Στα βουνά διακρίνουμε ως προς την υδροφορία τους δυο κατηγορίες γεωλογικών σχηματισμών υδροπερατούς και αδιαπέρατους. Οι αδιαπέρατοι σχηματισμοί δεν επιτρέπουν την διέλευση του νερού διαμέσου της μάζας τους αλλά και αδυνατούν να αποθηκεύσουν ποσότητες νερού μέσα στη μάζα τους. Αυτή η κατηγορία πετρωμάτων έχει μέσο για την φιλοξενία νερού τα τεκτονικά σπασίματα που έχουν αναπτυχθεί στο πέτρωμα. Το νερό έχει αυξημένη διαλυτική ικανότητα το αποτέλεσμα είναι με την πάροδο του χρόνου να διευρύνονται οι ρωγμές και τα σπασίματα και να φιλοξενούν περισσότερη ποσότητα νερού.
Ας φαντασθούμε περίπου τον υπόγειο τρόπο κυκλοφορίας του νερού στους ορεινούς όγκους σαν ένα σύστημα παρόμοιο με τις αρτηρίες του ανθρώπου, ή ένα πολύπλοκο δίκτυο από σωληνάκια γεμάτα νερό διαφορετικής διαμέτρου που διατρέχουν ολόκληρη την μάζα. Στα σημεία που συναντάνε την επιφάνεια δημιουργούνται πηγές. Όταν συνεχίζουν προς τα βαθυτερα στρώματα αποτελούν μια άμεση πηγη
Τροφοδοσίας των υπόγειων υδροφορέων άλλων ιζηματογενων σχηματισμών.
Σε επίπεδες και ομαλές περιοχές όπως η Θεσσαλία, το κύριο αποθηκευτικό μέσο είναι το υπόγειο σύστημα,
με
εντελώς διαφορετικό μηχανισμό φιλοξενίας και αποθήκευσης νερού από τον παραπάνω στον ορεινό όγκο,
στις πεδιάδες έχουμε σε προσχώσεις και νεαρής ηλικίας ιζήματα τα οποία καταλαμβάνουν τον θεσσαλικό κάμπο.
Τα ιζήματα της πεδιάδας αποτελούνται από την συνάθροιση κόκκων, των προϊόντων διάβρωσης και αποσάθρωσης των πετρωμάτων. Μεταξύ τους οι κόκκοι δεν εφάπτονται πλήρως και διατηρούν κενά . Στα κενά αυτά μπορεί να φιλοξενηθούν μόρια και συσσωματώματα μορίων νερού.
Διαφ.
Εξήγηση ένωσης συγκράτησης υμένα τάσεις συγκράτησης των μορίων νερού στους ιζηματογενείς κόκκους. Μόνιμα προσκολλημένα μόρια νερού, υμένας και ελεύθερα μόρια νερού που μπορούν να μετακινούνται.
Τα ελεύθερα μόρια νερού είναι αυτά που μπορούμε να αντλήσουμε και ταυτόχρονα σε κάποια άλλη στιγμή υφίσταται η δυνατότητα να αντικατασταθούν από άλλο νερό ροής. Κατείσδυση ή πλευρικός εμπλουτισμός
Διαφ κυκλου νερού εστιάζω υπόγειο Δομή και τρόπος αποθήκευσης υπόγειου νερού.
Στο υπόγειο νερεό διακρίνουμε δύο περιοχές την αερόβιο (VADOSE) και την αναερόβια η φρεατική περιοχή ροής.
Υδροφόρα στρωματα είναι αυτά με υψηλη ικανότητα αποθήκευσης νερου , το οποίο είναι δυνατον να απελευθερωθεί και να επαναπληρωθεί.
Επαναπλήρωση υπογείου υδροφορέα, είτε φυσικές διεργασίες , είτε με ανθρωπογενή παρέμβαση και μέθοδο.
6.7 158 υδροφορέας
Ειδική απόδοση υδροφορέα περιοχής
6.12 Το υπόγειο νερό που μπορεί να μας χορηγήσει ένας υπογειος υδροφορέας είναι συγκεκριμένη ποσότητα καθώς και επιτρέπεται να γίνει η άντληση ή απαγωγή με συγκεκριμένο ρυθμό που δεν θα επιρρεάσει την δομή του υδροφορέα. Αυτό για να καταστεί δυνατή η επαναπλήρωση των κενών από νέα ποσότητα νερού που θα κατεισδύση
Μολυντές και ρυπαντές και λειτουργία τους στον υπόγειο υδροφορέα
Γνωρίσαμε την διαδικασία αποθήκευσης νερού
Εικ
Περιγραφή των διαμερισμάτων του Θεσσαλικού κάμπου
Στον γεωλογικό χάρτη της θεσσαλικής λεκάνης παρατηρούμε ότι τα τμήματα των επιμέρους υπολεκανών εμφανίζουν διαφορετικούς πετρογραφικούς σχηματισμούς που οριοθετούν τις υπολεκάνες .το δυτικό τμήμα ,κύρια το ΒΔ που οριοθετείται από τους σχηματισμούς της Πίνδου στον Κόζιακα εμφανίζει διαφορετική προσφορά νερού από το ΝΔ οριοθετείται από οφιολιθικά πετρώματα. Αυτά εμφανίζουν μειωμένη αποθηκευτική δυνατότητα νερού και συνεπώς μικρή παροχετευτική ικανότητα στοα υπόγεια στρώματα.
Η κύρια πηγη ιζημάτων πλήρωσης της θεσσαλικής λεκάνης πρέπει να θεωρηθεί η Μεσοελληνική Αυλακα, και συνεπώς όσο κινούμαστε προς Ν τα αποτιθέντα ιζήματα είναι και πλέον λεπτόκοκκα, άρα περιορισμένου πορώδους
Μέτρα
Σαφή προσδιορισμό των ποσοτήτων των ετησίων κατακρημνησμάτων που τροφοδοτούν τα διαμερίσματα της θεσσαλικής λεκάνης
Διαφορετικές λεκάνες απορροής και τροφοδοσίας παρατήρηση και εκπόνηση εξατομικευμένου σχεδίου χρήσης επιφανειακών και υπογείων νερών
Σκοπος αυτού θα είναι να λαμβάνεται ε ποσότητα νερού εκείνη η οποία είναι φυσικά διαθέσιμη και μπορεί να γίνει επαναπλήρωση της με φυσικές διαδικασίες.
Αμεση εφαρμογή μέτρων εξοικονομησης νερού.
Καταργηση καταιονισμού, η απόδοση της άρδευσης με καταιονισμό είναι αντιπαραγωγική
Μεγαλο ποσοστό εξατμισης και απορροής μικρή απορόφηση και υγρανση του εδάφους
Η αντικατάσταση επιφανειακών με υπόγειων τεχνικών αρδευσης μπορεί να επιφέρει σημαντική μείωση κόστους, συνδιαζόμενη με την στάγδην και σημειακή λίπανση.
Μειωση του ενεργειακού κόστους κτήσης νερου προς άρδευση, τα σημερινα συστήματα καταιονισμου είναι εξαιρετικά ενεργοβόρα για την άντληση και την διατήρηση των αγωγών μεταφοράς σε επαρκή πίεση για τη λειτουργία τους. Απεναντίας τα υπόγεια σταγδης συστήματα απαιτούν μικρότερα ποσά ενεργειας για την άντληση και τη διατήρηση της ικανότητας μεταφοράς μέσω αγωγού του νερού.
Η υπεράντληση ποσοτήτων νερού ( το καλούμενο και μόνιμο νερό ή απολιθωμένο) ενώ μπορεί να επιτευχθεί χρονικά γρήγορα. Δημιουργεί την ψευδαίσθηση της επάρκειας σε νερό. Ξαφνικά όμως μειώνεται και αναπτύσονται μηχανισμοι που οδηγούν στην καταστροφή της αποθηκευτικής ικανότητας των πόρων, καθώς αυτοί συμπιέζονται μεταξύ τους ακόμη περισσότερο.
Η καταστροφή που επέρχεται όμως στην εσωτερική δομή των στρωμάτων που φιλοξενούν νερό είναι εξαιρετικά αργά αναστρέψιμη έως μερικές φορές αδύνατη
ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΤΙΣΗΣ ΝΕΡΟΥ
ΛΑΙΜΑΡΓΗ ΑΝΤΛΗΣΗ
Οδηγει στην καταστροφή της δομής του υδροφόρουστρώματος καθιστά τη ζημιά «μη αναστρέψιμη»
Ενεργειακή ρυθμιση του νερού
Δίπλα στην ζωτική συμβολή του νερού για την διατήρηση της ζωής , αντιπαρατίθεται η δύναμη του νερού σαν στοιχείο της φύσης να διεκδικεί και να καταλαμβάνει το χώρο εκείνο που του είναι απαραίτητος για την λειτουργία του.
Εξαιρετική δύναμη, το πλέον ορατό παράδειγμα της ισχυρής υδραυλικής δύναμης των ποταμών είναι οι μαίανδροι που δημιουργεί στη πορεία του . Εντυπωσιάζουν διότι σχηματίζονται σε περιοχές με μικρό υδραυλικό δυναμικό.
Καταστροφές λόγω πλημμυρών
Αντιμετώπιση – προβλέπουμε και αφήνουμε το χώρο που το νερό χρειάζεται για να εκτονωθεί . Στις περιοχές αυτές δεν αναπτύσουμε υπερετήσιες καλλιεργητικές δραστηριότητες.
Πλυμμήρα Καρδίτσα Απρίλιος 1893 4ημ
Πλημμύρα Τρικάλων ΛΗΘΑΙΟΥ 5-6-1907
Ιανός 2020
DANIEL 2023
ELIAS 2023
ΕΚΤΡΟΠΗ ΑΧΕΛΩΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ
Συνολική επιφανειακή απορροή 60%
Νομοθεσία περί χρήσης νερού
Διαφυλλάτει τον ισομερή δίκαιο διαμοιρασμό των αένναων διαθέσιμων ποσοτήτων σε όλους τους κατοίκους.
Τόσο στη αρχαιότητα όσο και την ανάγκη σημερινής εφαρμογής και επικαιροποίησης
Ο αρχαίος αθηναϊκός πολιτισµός εκτός από τεχνικά έργα ανέπτυξε ένα πλαίσιο νόµων και θεσµών για τη διαχείριση των υδατικών πόρων. Οι πρώτοι γνωστοί κανόνες εισήχθησαν από τον Σόλωνα που ήρθε στην εξουσία το 594 π.Χ και διαµόρφωσε ένα νοµικό σύστηµα το οποίο περιγράφεται από τον Πλούταρχo (47-195 µ.Χ) στο έργο του ‘Σόλων’.
Δεδοµένου ότι η περιοχή η Αθήνας δεν τροφοδοτείται µε αρκετό νερό από τα ποτάµια (Κηφισός και Ιλισός), τις λίµνες και πηγές, οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιµοποιούσαν πηγάδια. Ο νόμος του Σόλωνα που εξασφάλισε την ορθολογική και μη αλόγιστη χρήση ήταν σε γενικές γραμμές:
• εάν υπήρχε ένα δηµόσιο πηγάδι σε απόσταση 4 σταδίων (710 µέτρα) όλοι θα χρησιµοποιούσαν αυτό• εάν το πηγάδι ήταν µακρύτερα θα έπρεπε να ανοιχτεί πηγάδι µε ιδιωτικά µέσα
• εάν είχαν σκάψει για 18 µέτρα και δεν είχαν βρει νερό είχαν το δικαίωµα να παίρνουν µια υδρία (20 λίτρα) 2 φορές την ηµέρα από τους γείτονές τους.
Ένας συγκεκριµένος δηµόσιος αξιωµατούχος (“ο των κρηνών επιμελητής” ) ήταν υπεύθυνος για την τήρηση των νόµων και των κανονισµών.
Το αξίωµα αυτό θεωρείτο τόσο σηµαντικό ώστε ήταν ένα από τα λίγα αιρετά (τα περισσότερα αξιώµατα στην αρχαία Αθήνα δίνονταν µε κλήρωση). Το αξίωµα αυτό είχε καταλάβει και ο Θεµιστοκλής.
Στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν συστήματα δεξαμενών που επικοινωνούσαν μεταξύ τους με υπόγειες σήραγγες, υδραγωγεία που μετέφεραν νερό από τα γύρω βουνά, πολύ μεγάλο αριθμό πηγαδιών, κρήνες και γενικότερα υδραυλικά έργα μάστευσης και μεταφοράς των υδάτων έχει αποκαλύψει η αρχαιολογική σκαπάνη στην πόλη της Αθήνας. Γενικότερα, στην Αρχαϊκή και την Κλασική εποχή δεν υπήρχε ελληνική πόλη χωρίς τα στοιχειώδη: υδραγωγείο, δίκτυο διανομής και κρήνη. Ειδικοί νόμοι εξάλλου όριζαν την χρήση όλων αυτών, αναπτύσσοντας σημαντικό υδροτεχνολογικό πολιτισμό, όπως αποδεικνύεται από τα έργα τους.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΌς Της ΚΥΚΛΟΦΟΡΊΑς ΝΕΡΟΎ ΣΤΟ ΦΛΟΙΌ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΉ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΊΑ ΤΟΥ ΑΊΜΑΤΟς ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΌ
Απλοϊκά μπορούμε να παραλληλίσουμε την αειφορία του νερού στο εξωτερικό τμήμα του γήινου φλοιού, με την παραγωγή και την κυκλοφορία του αίματος στον ανθρώπινο οργανισμό. Ξέρουμε όλοι πως ο υγιής ανθρώπινος οργανισμός είναι σε θέση να προσφέρει ποσότητα αίμα ανα 6μηνο.
Τι σημαίνει αυτό:
Ότι η ποσότητα αυτή δεν θα λείψει από την εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού
Ότι ο μηχανισμός αναπλήρωσης του αίματος στον οργανισμό είναι σε θέση σε μικρό διάστημα επιταχύνοντας την παραγωγή να αναπληρώσει την ποσότητα που δώθηκε με νέα.
Το σενάριο που προβλέπει υπεραφαίμαξη αίματος ή απώλεια λόγω τραυματισμού το φαντάζεσθε, θάνατος. Σημασία έχει ο μηχανισμός που οδηγεί στην πολαπλή οργανική αδυναμία, μιας και ζητάμε από τα οργανα να δουλέψουν κανονικά με λιγότερρη ποσόττηα αίματος.
Το αντίστοιχο συμβαίνει και με το υπόγειο κύρια νερό.
Αρχικά πρέπει να προσφερθεί και αποθηκευτή μέσα στο υπέδαφος
Κατόπιν από το υπέδαφος να πάρουμε την ποσότητα εκείνη που μπορεί να προσφέρει, υπέρβαση προκαλεί καταστροφή της δομής του πετρώματος νερού, ώστε την επόμενη φορά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην ζήτηση, όπως και η λειτουργία των ανθρωπίνων οργάνων
Exesive overuse
Εργα διανομής
Κατασκευή συντήρηση
Ανπτυξη και απελευθέρωση υδρογραφικού δικτύου
