Η πολιτική ζωή της χώρας κινείται συχνά σε δύο παράλληλα σύμπαντα. Από τη μία πλευρά, στα κυβερνητικά επιτελεία και στα κεντρικά γραφεία της Αθήνας, εκπέμπεται μια διάχυτη σιγουριά. Μια αισιοδοξία ότι ο δρόμος προς την ανανέωση της κυβερνητικής θητείας και την αυτοδυναμία είναι προδιαγεγραμμένος και ανέφελος. Από την άλλη πλευρά, στην καθημερινότητα της επαρχίας —εδώ στα Τρίκαλα και σε κάθε γωνιά της ελληνικής περιφέρειας— το κλίμα που εισπράττει κανείς είναι εντελώς διαφορετικό.
Η απόσταση ανάμεσα στην επικοινωνιακή άνεση των στελεχών και στο πραγματικό κοινωνικό αίσθημα είναι πλέον ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Και η ιστορία έχει δείξει ότι όταν αυτή η απόσταση μεγαλώνει, η κάλπη επιφυλάσσει εκπλήξεις.
Η πραγματικότητα των «πολλών» απέναντι στους αριθμούς
Η αίσθηση ότι η κοινωνία ευημερεί επειδή ευημερούν συγκεκριμένοι δείκτες ή επειδή μια παραδοσιακή βάση ψηφοφόρων παραμένει πιστή, αποτελεί μια επικίνδυνη πολιτική ψευδαίσθηση. Η πλειονότητα των πολιτών βρίσκεται αντιμέτωπη με μια καθημερινότητα που δεν αφήνει περιθώρια για πανηγυρισμούς:
Οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες σε οριακό σημείο: Η ραχοκοκαλιά της τοπικής μας οικονομίας, οι έμποροι, οι βιοτέχνες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δυσβάσταχτο μείγμα φορολογικών επιβαρύνσεων, ακρίβειας και έλλειψης ρευστότητας. Η δυσαρέσκειά τους δεν είναι πλέον βουβή· είναι έντονη και εκφράζεται ανοιχτά.
Το κύμα της ακρίβειας: Το κόστος ζωής, η ενέργεια και οι καθημερινές ανάγκες έχουν συρρικνώσει το διαθέσιμο εισόδημα, δημιουργώντας ένα αίσθημα ανασφάλειας που αγγίζει σχεδόν κάθε ελληνικό νοικοκυριό.
Η αίσθηση της αλαζονείας: Η κοινωνία συγχωρεί λάθη και παραλείψεις, αλλά δύσκολα ανέχεται την έπαρση και την αίσθηση του «ακλόνητου».
Η κάλπη δεν είναι λευκή επιταγή. Είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας και, όποτε κι αν στηθεί, οι πολίτες έχουν τον τρόπο να στέλνουν μηνύματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν.
«Χαμηλά την μπάλα» – Μια συμβουλή πολιτικού ρεαλισμού
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, θα ήταν φρόνιμο για τους πολιτικούς της συμπολίτευσης, τους βουλευτές και τους πρώην υπουργούς να αποφεύγουν τις πρόωρες θριαμβολογίες. Η «πολιτική σφαλιάρα» —με την έννοια της ηχηρής αποδοκιμασίας των λανθασμένων επιλογών— δεν έρχεται ποτέ προειδοποιώντας από τα τηλεοπτικά πάνελ. Έρχεται αθόρυβα, μέσα από την απόφαση του πολίτη που νιώθει ότι η φωνή του δεν ακούγεται.
Οι εποχές που οι πολίτες ακολουθούσαν τυφλά κομματικές γραμμές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Σήμερα, η ψήφος είναι σε μεγάλο βαθμό τιμωρητική απέναντι σε όσους δείχνουν να έχουν αποκοπεί από την πραγματικότητα του δρόμου και της αγοράς.
Το μήνυμα της κοινωνίας
Η κυβέρνηση οφείλει να αντιληφθεί ότι η αυτοδυναμία δεν κερδίζεται με τη βεβαιότητα των δημοσκοπήσεων, αλλά με την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων των πολλών και όχι των λίγων «προνομιούχων».
Όσοι επιμένουν να παίζουν το παιχνίδι με όρους επικοινωνιακής κυριαρχίας, αγνοώντας το καζάνι που σιγοβράζει στην κοινωνία, ενδέχεται να βρεθούν προ εκπλήξεων. Η μετριοπάθεια, η αυτοκριτική και, κυρίως, η πραγματική επαφή με τον κόσμο είναι ο μόνος δρόμος. Σε αντίθετη περίπτωση, η πολιτική πραγματικότητα θα αποδειχθεί πολύ πιο σκληρή από τις προσδοκίες τους.
Ο Κουλτουριάρης !
