Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες μιας σταδιακής, αλλά επικίνδυνης μετάλλαξης της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων –ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο– θα διαπιστώσει μια πικρή αλήθεια: το κριτήριο της αξιοσύνης και της ικανότητας υποχωρεί ατάκτως μπροστά στη δύναμη του χρήματος.
Δυστυχώς, η κάλπη τείνει να μετατραπεί από κορυφαία δημοκρατική διαδικασία σε μια ιδιότυπη «επιχειρηματική» επένδυση. Δεν εκλέγονται πλέον αυτοί που έχουν το όραμα, τις γνώσεις ή την όρεξη να προσφέρουν στον τόπο τους. Εκλέγονται, όλο και συχνότερα, εκείνοι που έχουν την οικονομική επιφάνεια να χρηματοδοτήσουν πολυτελείς προεκλογικές εκστρατείες και να «αγοράσουν» ορατότητα.
Από τον Πολίτη στον «Πελάτη»
Το πιο ανησυχητικό φαινόμενο, ωστόσο, δεν είναι απλώς το κόστος μιας προεκλογικής καμπάνιας. Είναι η αλλαγή της ίδιας της νοοτροπίας του ψηφοφόρου. Μερίδα των πολιτών έχει μετατραπεί σε «πελάτες» και, ακόμα χειρότερα, σε «επαγγελματίες ψηφοφόρους».
Δεν μιλάμε πια για πολιτική επιρροή μέσω ιδεών, αλλά για καθαρή συναλλαγή. Άνθρωποι που, με το κατάλληλο αντίτιμο ή την υπόσχεση προσωπικού οφέλους, αναλαμβάνουν τον ρόλο του «μεσάζοντα». Μετατρέπουν την οικογένειά τους, τους συγγενείς και τον κοινωνικό τους κύκλο σε μια ιδιότυπη δεξαμενή ψήφων, κατευθύνοντάς τους προς συγκεκριμένα πρόσωπα με μοναδικό γνώμονα το κέρδος.
Το αποτέλεσμα; Η πολιτική απογυμνώνεται από κάθε ίχνος ηθικής. Ο υποψήφιος δεν κρίνεται για το τι μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία, αλλά για το πόσα μπορεί να «δαπανήσει» για να εξαγοράσει τη στήριξη.
Ένας άμεσος κίνδυνος για τη Δημοκρατία
Αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς λυπηρή· είναι βαθιά επικίνδυνη για τη Δημοκρατία.
Αποκλεισμός των ικανών: Όταν το χρήμα γίνεται το μοναδικό εισιτήριο για την εκλογή, οι αξιόλογοι, μορφωμένοι και πραγματικά έντιμοι άνθρωποι απομακρύνονται από τα κοινά. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να προσφέρουν λύσεις στα προβλήματα του τόπου, αρνούνται να μπουν σε ένα «παιχνίδι» που είναι εξ αρχής στημένο υπέρ του ισχυρότερου πορτοφολιού.
Απώλεια ελέγχου: Ένας άρχοντας που εκλέγεται επειδή «πλήρωσε», δεν νιώθει την ανάγκη να λογοδοτήσει στον πολίτη για το έργο του. Νιώθει ότι εξόφλησε την υποχρέωσή του τη μέρα των εκλογών.
Ώρα για αυτοκριτική και αλλαγή
Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, η ευθύνη βαραίνει πρώτα από όλα εμάς τους ίδιους. Η ψήφος δεν είναι εμπόρευμα, είναι η δύναμή μας να καθορίζουμε το μέλλον των παιδιών μας και του τόπου μας.
Όσο επιτρέπουμε στους «επαγγελματίες» της κάλπης να ρυθμίζουν το πολιτικό σκηνικό, τόσο θα βλέπουμε την κοινωνία μας να μένει στάσιμη. Είναι καιρός να κλείσουμε τα πορτοφόλια και να ανοίξουμε τα μάτια μας. Να στηρίξουμε τον ικανό, τον καθαρό, τον άξιο. Γιατί η Δημοκρατία δεν αγοράζεται – κι αν αφεθεί να πουληθεί, το τίμημα θα το πληρώσουμε όλοι μαζί.
Ο Κουλτουριάρης !
