Από τη Θεωρία στην Πράξη: Η Θεσσαλία δεν έχει άλλο χρόνο για «Οράματα»
Του Κουλτουριάρη
Η διοίκηση μιας Περιφέρειας, ειδικά σε μια κρίσιμη συγκυρία για τη Θεσσαλία, δεν είναι ακαδημαϊκή άσκηση ούτε πεδίο θεωρητικών αναζητήσεων. Είναι μια καθημερινή μάχη με τον χρόνο, τη γραφειοκρατία και τις ανάγκες των πολιτών. Σήμερα, δυόμισι χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων της νέας διοίκησης, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: Η θεωρία περισσεύει, αλλά η πράξη αγνοείται.
Είναι αναμφίβολα θετικό να ηγούνται της δημόσιας διοίκησης άνθρωποι της επιστήμης. Η ακαδημαϊκή συγκρότηση προσφέρει το στρατηγικό βάθος που συχνά λείπει από την πολιτική. Ωστόσο, η πολιτική κρίνεται στο πεδίο, όχι στα έδρανα. Οι πολίτες της Θεσσαλίας δεν χρειάζονται άλλες αναλύσεις του προβλήματος· χρειάζονται λύσεις. Όταν η διοίκηση αναλώνεται σε «οράματα» που δεν μετουσιώνονται σε έργο, τότε το όραμα καταντά δικαιολογία για την αδράνεια.
Το πιο ανησυχητικό φαινόμενο της τρέχουσας θητείας είναι η εμφανής αδυναμία των διοικούντων να βρουν κοινό βηματισμό. Είναι οξύμωρο —και συνάμα απογοητευτικό— άνθρωποι που καλούνται να οργανώσουν την ανασυγκρότηση μιας ολόκληρης περιφέρειας, να παραμένουν εγκλωβισμένοι στη διαχείριση των μεταξύ τους σχέσεων.
Όσο χάνεται χρόνος σε εσωτερικές ισορροπίες, η Θεσσαλία παραμένει στάσιμη.
Όσο λείπει η οργάνωση στην κορυφή, ο μηχανισμός παραλύει στη βάση.
Οι πολίτες περιμένουν να λυθούν τα προβλήματά τους και όχι να παρακολουθούν τις εσωτερικές τριβές μιας ομάδας που ακόμα «ψάχνεται».
Η περίοδος χάριτος έχει τελειώσει προ πολλού. Η κοινωνία, κουρασμένη από υποσχέσεις και βαρυσήμαντες δηλώσεις, απαιτεί πλέον το αυτονόητο: Υλοποίηση. Η αποτελεσματικότητα μιας διοίκησης δεν κρίνεται από τις προθέσεις, αλλά από το αποτύπωμά της στην καθημερινότητα. Από τα έργα υποδομής, την ασφάλεια και την ανάπτυξη που ακόμα εκκρεμούν.
Είναι ευχή όλων, μέχρι το τέλος της θητείας, η διοίκηση να βρει επιτέλους τον βηματισμό και την οργανωτική δομή που απαιτεί η θέση της. Η Θεσσαλία δεν αντέχει άλλη καθυστέρηση.
Το μήνυμα είναι σαφές: Η θεωρία ανήκει στα βιβλία, η πράξη όμως ανήκει στη ζωή. Αν τα έργα δεν αντικαταστήσουν άμεσα τις λέξεις, τότε η πολιτική νομοτέλεια θα δώσει τη δική της απάντηση. Στη δημοκρατία, όταν οι προσδοκίες διαψεύδονται, η καρέκλα αλλάζει χέρια. Είναι ώρα για πράξεις. Τώρα.
