Αγαπητοί αναγνώστες γειά σας. Ο Κουλτουριάρης ξαναχτυπά ! Ραντεβού ξανά σύντομα……
Στην ιεραρχία της σύγχρονης πραγματικότητας, φαίνεται να έχει παγιωθεί ένας σιωπηλός αλλά σκληρός κανόνας: η αξία της ανθρώπινης ύπαρξης μετριέται με βάση την ισχύ και το κεφάλαιο. Όσο πιο ψηλά βρίσκεται κανείς στην οικονομική και πολιτική πυραμίδα, τόσο πιο «πολύτιμη» θεωρείται η ζωή του. Στην αντίπερα όχθη, ο κόσμος της εργασίας και του μόχθου μοιάζει συχνά να λογίζεται ως μια απλή στατιστική μεταβλητή.
Το Δράμα της Ανωνυμίας
Όταν η επικαιρότητα καταγράφει εργατικά δυστυχήματα —όπως αυτά που έχουν συγκλονίσει την κοινή γνώμη σε μεγάλες παραγωγικές μονάδες— η αντιμετώπιση ακολουθεί ένα γνώριμο μοτίβο. Η απώλεια ενός βιοπαλαιστή που «έπεσε» στο μεροκάματο υποβαθμίζεται συχνά σε ένα τυπικό δελτίο τύπου. Είναι η στιγμή που η ανθρώπινη ζωή μετατρέπεται σε «κόστος λειτουργίας».
Η πικρή διαπίστωση είναι ότι, για το σύστημα, ο εργάτης είναι αναλώσιμος. Αν ένα γρανάζι σπάσει, αντικαθίσταται. Η παραγωγή δεν πρέπει να σταματήσει, η κερδοφορία δεν πρέπει να πληγεί. Αυτή η κυνική προσέγγιση δημιουργεί την αίσθηση ότι ο θάνατος του απλού ανθρώπου έχει «λίγη σημασία», την ίδια στιγμή που για τους ισχυρούς κινητοποιούνται τα πάντα.
Δύο Μέτρα και Δύο Σταθμά
Η κοινωνική ανισότητα δεν σταματά στην πόρτα του εργοστασίου. Αντικατοπτρίζεται στον τρόπο που η δικαιοσύνη, η πολιτεία και τα μέσα ενημέρωσης ιεραρχούν τον πόνο.
- Η Ελίτ: Η προστασία της είναι θεσμική, η προβολή της δεδομένη και η απώλειά της θεωρείται εθνικό ή κοινωνικό πλήγμα.
- Ο Βιοπαλαιστής: Η ζωή του προστατεύεται συχνά μόνο «στα χαρτιά», με μέτρα ασφαλείας που θυσιάζονται στον βωμό της ταχύτητας και του κέρδους.
Η Ηθική Απαξίωση
Το να θεωρούμε ότι η αξία ενός πολιτικού ή ενός πλουσίου είναι ανώτερη από εκείνη ενός εργάτη είναι η απόλυτη ηθική χρεοκοπία. Η κοινωνία μας χτίστηκε πάνω στην πλάτη του εργάτη, στον ιδρώτα του τεχνίτη και στην αγωνία του μεροκαματιάρη. Όταν επιτρέπουμε στην απάθεια να κυριαρχεί απέναντι στις «ανώνυμες» τραγωδίες, γινόμαστε συνένοχοι σε ένα σύστημα που κοστολογεί την ανάσα ανάλογα με το αξίωμα.
Συμπέρασμα
Δεν υπάρχουν «ζωές δεύτερης κατηγορίας». Η θυσία του βιοπαλαιστή στον βωμό της παραγωγής δεν είναι μια απλή παράπλευρη απώλεια. Είναι ένα έγκλημα απέναντι στην ίδια την έννοια της ανθρωπιάς. Αν η αξία μας κρίνεται μόνο από τα πλούτη ή την εξουσία, τότε έχουμε χάσει το σημαντικότερο: την ικανότητα να αναγνωρίζουμε τον άνθρωπο πίσω από τον αριθμό.
Ο Κουλτουριάρης !
