ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΤΡΙΕΣ
Γράφει η Νατάσα Παπαστάθη, καθηγήτρια μουσικής
Maria Brizzi Giorgi (1775 – 1812)
Ιταλίδα συνθέτρια, οργανίστρια και πιανίστρια
Η Maria Brizzi Giorgi γεννήθηκε στη Μπολόνια το 1775 σε μουσική οικογένεια κι όπως είναι φυσικό επόμενο, ακολούθησε μαζί με τα αδέρφια της τον μουσικό δρόμο. Είχε ένα ιδιαίτερο ταλέντο που εκτιμήθηκε πολύ νωρίς, κάνοντας τις πρώτες δημόσεις εμφανίσεις της.Στα δεκατρία της μόλις χρόνια, έγινε οργανίστρια και διευθύντρια χορωδίας στομοναστήρι του Αγίου Βαρθολομαίου στην Ανκόνα. Μετά από δύο χρόνια, επιστρέφοντας στη Μπολόνια, συνέχισε τις μουσικές της σπουδές στα πληκτοφόρα, την αντίστιξη και το τραγούδι. Παντρεύτηκε τον Luigi Giorgi, δικηγόρο στο επάγγελμα και αφοσιωμένο σύζυγο. Και οι δύο ήταν ενεργοί υποστηρικτές των επαναστατικών ιδεών: η Maria συνέθεσε μουσική για πορείες και στρατιωτικούς ύμνους, ενώ ο Luigi έγραψε κωμωδίες εμπνευσμένες από τον «Ιακωβίνο» και διάφορα περιοδικά της ίδιας φύσης. (Ιακωβίνος = μέλος πολιτικής μερίδας της άκρας αριστεράς κατά τη Γαλλική Επανάσταση). Με την υποστήριξη του συζύγου της, ξεκίνησε η πιο φωτεινή περίοδος της καλλιτεχνικής της σταδιοδρομίας.
Λίγα χρόνια αργότερα, έγινε δεκτή στην Accademia dei Concordi και ίδρυσε την Accademia Polimniac, μια σχολή πιάνου και τραγουδιού, που διέθετε και χώρο για μουσικές εκδηλώσεις. Εκεί συγκεντρώνονταν καλλιτεχνικές και πολιτικές προσωπικότητες απ’ όλη την Ευρώπη, άνδρες και γυναίκες επιφανείς δεξιοτέχνες, έπαιζαν μουσική, αντάλλασσαν απόψεις για την τέχνη, τον πολιτισμό, την κοινωνία και διασκέδαζαν. Από εκεί πέρασε και ο νεαρός Gioachino Rossini που συμμετείχε ως τραγουδιστής σε μια από τις πρώτες συναυλίες του στη Μπολόνια και παρουσίασε μια συμφωνία με την οποία πήρε την πρώτη του σημαντική κριτική ως συνθέτης: «Ιδού οΜαέστρος Rossini, Ακαδημαϊκός της Φιλαρμονικής και ένας νέος άνθρωπος με πολλές υποσχέσεις. Διαπιστώθηκε μόλις, ότι το έργο του αρμονικά ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Το είδος του είναι εντελώς νέο και του αξίζει παγκόσμιο χειροκρότημα».
Η καλλιτεχνική δραστηριότητα της Maria ως συνθέτριας και διοργανώτριας εκδηλώσεων δεν περιορίστηκε στην Accademia Polimniac. Είχε σημαντικό ρόλο στην πρώτη συναυλία μουσικής δωματίου που δόθηκε στο Teatro Comunale, στην οποία έκανε την τελευταία της εμφάνιση, τον Μάρτιο του 1811, καθώς υπέφερε από μια δύσκολη εγκυμοσύνη. Πέθανε λίγες μέρες μετά τη γέννηση του γιου της, στις αρχές του 1812 και είναι θαμένη στο κοιμητήριο της Certosa. Ο θάνατός της βύθισε στη θλίψη όλους όσους τη γνώρισαν από κοντά, αλλά και όσους τη θαύμαζαν ως μουσικό και δασκάλα.
Ένα χρόνο αργότερα, δόθηκε συναυλία προς τιμήν της, και μουσικά σύνολα της Accademia dei Concordi ερμήνευσαν μια καντάτα ειδικά σχεδιασμένη από τον Γερμανό Aiblinger.
Η Maria ήταν μια εξαιρετική πιανίστρια με ιδιαίτερη ικανότητα στον αυτοσχεδιασμό. Είχε εξαιρετική ευκινησία στα δάχτυλα, άριστη τεχνική και εκφραστικότητα, η οποία συνδυάζονταν με το χαμογελαστό της πρόσωπο. Συνέθεσε μουσική για διάφορες περιστάσεις. Ένα από τα έργα της για μπάντα, ερμηνεύτηκε για τον Ναπολέοντα όταν πέρασε από τη Μπολόνια το έτος 1807. Έπαιξε με τον Paganini μερικές παραλλαγές πάνω σε θέμα του Paisiello. Θαυμάστηκε ως ερμηνεύτρια από τους Haydn, Clementi, Kozeluch, οι οποίοι έγραψαν για εκείνη έργα.
Θεωρήθηκε ως η πιο σημαντική και δημοφιλής μουσικός της Μπολόνια.
