Jean-Yves Daniel-Lesur (1908-2002) Γράφει η Νατασα Παπαστάθη καθηγήτρια μουσικής

Jean-Yves DanielLesur (1908-2002)

«Πάντα σκεφτόμουν τροπικά. Στη συνέχεια ήμουν δεκτικός τόσο για την ποικιλομορφία όσο και για τις τεράστιες δυνατότητες πολυτροπικότητας. Ο Messiaen εμπλούτισε σταδιακά τη μουσική του με στοιχεία παρμένα από διάφορα απομακρυσμένα είδη μουσικής. Για τον εαυτό μου, έχω παραμείνει πιο προσκολλημένος στη γαλλική παράδοση»

Daniel Lesur

Γάλλος συνθέτης και οργανίστας.

    Ο Ντανιέλ Λεζούρ γεννιέται στο Παρίσι το 1908. Η μητέρα του είναι η Alice Lesur,πιανίστα και συνθέτρια, από την οποία παίρνει τα πρώτα και βασικά μαθήματα μουσικής. Εγγράφεται στο Ωδείο του Παρισιού για να σπουδάσει πιάνο, εκκλησιαστικό όργανο, σολφέζ, αρμονία και σύνθεση. Στην ηλικία των δεκαεννέα ετών γίνεται αναπληρωτής οργανίστας στην εκκλησία Saint Clotilde στο Παρίσι. Το 1935 αρχίζει να διδάσκει αντίστιξη στη Schola Cantorum στο Παρίσι. Την επόμενη χρονιά ιδρύει με τον Yves Baudrier, André Jolivet και Olivier Messiaen, την ομάδα «Νέα Γαλλία» που φιλοδοξεί να ανακτήσει την πνευματική ορμή της αρχέγονης μουσικής και να εξανθρωπίσει την τέχνη απορρίπτοντας τον κοσμικό νεοκλασικισμό που ήταν τότε της μόδας. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατέχει εξέχουσες θέσεις στη Γαλλική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση, στη Schola Cantorum στο Παρίσι (την οποία διευθύνειμεταξύ 1957 και 1962), στην Όπερα του Παρισιού και στο Υπουργείο Πολιτισμού.

  Ο Λεζούρ παρήγαγε ένα σημαντικό έργο στο οποίο εκπροσωπούνται όλα τα είδη, από την όπερα μέχρι την ορχηστρική μουσική, χωρίς να ξεχνάμε τη μουσική δωματίου. Ωστόσο, ο κοινός παρονομαστής των συνθέσεών του φαίνεται να είναι το pneuma (η ανθρώπινη αναπνοή), και πιο συγκεκριμένα η φωνή, σε όλες τις διαστάσεις: ανθρωπολογική, μέσω του ενδιαφέροντός του για την εξωευρωπαϊκή μουσική ή το φιλόδοξο έργο του Groupe Jeune France, υπαρξιακή, μέσα από την αναζήτηση των βασικών στοιχείων της φωνητικής, είτε τραγουδιέται (τα πολυάριθματραγούδια του) είτε οργανικά (Fantaisie concertante, για βιολοντσέλο και ορχήστρα), ιερή, μέσω της φωνητικής του παραγωγής (Le Cantique des Cantiques) και ποιητική, χάρη στους εκλεκτούς βάρδους (Heinrich Heine, Claude Roy, Henry de Montherlant και Cécile Sauvage, μητέρα του Olivier Messiaen).

   Συνέθεσε πολλά έργα συμπεριλαμβανομένου του «Η εσωτερική ζωή» για εκκλησιαστικό όργανο και του μπαλέτου «Η πριγκίπισσα και το τέρας» που γράφτηκε σε συνεργασία με τον Ζολιβιέ. Η όπερα του «Andrea del Sarto» έλαβε το βραβείο σύνθεσης της Πόλης του Παρισιού το 1969. Το 1973 έλαβε το βραβείο Samuel Rousseau της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Το 1982 εξελέγη μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας. Παντρεύτηκε την Σιμόν Λάουερ με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.  Πέθανε στο Παρίσι 2002 και είναι θαμμένος στο κοιμητήριο Passyτου Παρισιού.

 

χαλβάς Γούναρης
roz-panthiras-adv1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.