Jean – Christian Sibelius (1865-1957) 2o μέρος Γράφει η Νατασα Παπαστάθη

JeanChristian Sibelius (1865-1957)

«Ο Σιμπέλιους ανήκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Με τη μουσική του εμπλούτισε τη ζωή ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής»

«Η Εθνική Μουσική φωνή της πατρίδας του».

Φινλανδός συνθέτης και βιολιστής.

Μετά την επιτυχημένη επέμβαση στον λαιμό, έχει μια συνάντηση με τον Ντεμπισύ που τον ενθαρρύνει ιδιαίτερα. Αρχίζει να γράφει την 4ησυμφωνία του και διευθύνει επιτυχώς συναυλίες με δικά του έργα στο Όσλο. Η παρουσίαση της συμφωνίας στο Μπέρμιγχαμ γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό σε αντίθεση με τη Νέα Υόρκη που χαρακτηρίζεται ως «λυπηρή αποτυχία». Μια ισόβια κρατική επιχορήγηση της χώρας του τον υποχρεώνει να συνεχίσει απερίσπαστος τη σύνθεση.  Συνεχίζει να γράφει και να παρουσιάζει τα έργα του σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Το έργο «Οι Ωκεανίδες», το οποίο γράφει κατόπιν παραγγελίας ενός Αμερικανού εκατομμυριούχου για το Φεστιβάλ Μουσικής του Νόρφολκ, χαρακτηρίζεται από τον κριτικό μουσικής H.Krehbiel ως ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια θαλάσσιας μουσικής, ενώ οι The New York Times σχολιάζουν ότι η μουσική του Σιμπέλιους είναι η πιο αξιοσημείωτη συμβολή στο μουσικό φεστιβάλ. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο λαμβάνει τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Γιέλ, ενώ διδάσκει για λίγο στο Ωδείο της Βοστώνης. Ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος καθυστερεί την μουσική του παραγωγή και δραστηριότητα. Αρχίζει ξανά το ποτό και αλλάζει την εμφάνισή του αφαιρώντας πλήρως τα αραιωμένα του μαλλιά. Υποφέρει από πονοκεφάλους, εξασθενεί η καρδιά και τα νεύρα του. Προσχωρεί στους Φινλανδούς Ελευθεροτέκτονες και συνθέτει τελετουργική μουσική για την οργάνωση. Ενώ συνεχίζει μανιωδώς να συνθέτει, στηρίζεται όλο και περισσότερο στο ποτό και στο ανεξέλεγκτο φαγητό. Είναι πλέον ευρέως γνωστός.    Κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του το έργο του αποκτά έναν πιο διεθνή χαρακτήρα, χωρίς όμως να χάσει το εθνικό του χρώμα. Στα 70α του γενέθλια το γερμανικό ναζιστικό καθεστώς του απονέμει το Goethe-Medal με πιστοποιητικό υπογεγραμμένο από τον A. Hitler. Το 1939, ο Σιμπέλιους συμμετέχει σε μια διεθνή ραδιοφωνική εκπομπή κατά την οποία παρουσιάζει το «Andante Festivo». Η απόδοση διατηρήθηκε σε δίσκους μεταγραφής και αργότερα εκδόθηκε σε CD. Αυτό είναι ίσως το μοναδικό δείγμα του Σιμπέλιους να ερμηνεύει τη δική του μουσική. Τα 90α γενέθλιά του γιορτάζονται ευρέως και τόσο η Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας, όσο και η Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα δίνουν ειδικές παραστάσεις παρουσιάζοντας τη μουσική τουσπουδαίου συνθέτη.

  Τον Σεπτέμβριο του 1957, ο Σιμπέλιους πεθαίνει από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 92ετών. Κατά τη στιγμή του θανάτου του, η 5ηΣυμφωνία του μεταδίδεται μέσω ραδιοφώνου από το Ελσίνκι. Ταυτόχρονα, η Γενική Συνεύλευση των Ηνωμένων Εθνών που βρίσκεται σε σύνοδο και ο τότε Πρόεδρος Sir L. Munro της Νέας Ζηλανδίας διατάζει «ενός λεπτού σιγή» λέγοντας: «Ο Σιμπέλιους ανήκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Με τη μουσική τουεμπλούτισε τη ζωή ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής». Ο Σιμπέλιους κηδεύεται με τιμές αρχηγού κράτους και θάβεται στον κήπο του σπιτιού του.

  Σεβαστός στην πατρίδα του όσο λίγοι συνθέτες,παραμένει το απόλυτο εθνικό μουσικό σύμβολο. Κάθε φορά που ο πατριωτισμός των Φινλανδών έμπαινε σε δοκιμασία, πολλές από τις συνθέσεις του γίνονταν τραγούδια. Μέσα στο έργο του περιγράφονται οι σκοτεινοί χειμώνες και τα σύντομα αλλά λαμπερά καλοκαίρια της πατρίδας του. Ακόμη και οι τίτλοι των έργων του αποπνέουν το άρωμα του φινλανδικού τοπίου: «Ο κύκνος της Τουονέλα», «Λεμινκάινεν», «Φινλανδία» κ.α.

  Από το 2011, η Φινλανδία γιορτάζει την Ημέρα της Σημαίας στις 8 Δεκεμβρίου στα γενέθλια του συνθέτη, γνωστή και ως «Ημέρα της Φινλανδικής Μουσικής». Το 2015, πραγματοποιήθηκε η 150η επέτειος από τη γέννηση του συνθέτη με συναυλίες και εκδηλώσεις, ειδικά στην πόλη του Ελσίνκι.

 

 

 

χαλβάς Γούναρης
roz-panthiras-adv1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *