Bernd Alois Zimmermann (1918-1970) Γράφει η Νατάσα Παπαστάθη, καθηγήτρια μουσικής

Bernd Alois Zimmermann (1918-1970)

«Έχει μεγαλύτερη σημασία το γεγονός ότι ο Zimmermann διέθετε πολύ μεγαλύτερη και διαφοροποιημένη μουσική αντίληψη επί των περισσότερων συνθέτων της εποχής του, ήταν σε θέση να συνθέτει εντατικά, έχοντας μια πολύ ευαίσθητη αίσθηση για το κάθε σημείο του έργου που συνέθετε»  

Karlheinz Stockhausen

Μια ουσιαστική και προφητική φωνή στη μουσική του 20ου αιώνα

Γερμανός συνθέτης και μουσικοκριτικός.

  Ο Μπερντ Τσίμερμαν γεννιέται στο Έρφσταντ, σε μια αγροτική καθολική κοινότητα της Κολωνίας το 1918. Ο πατέρας του εργάζεται στο Βασιλικό σιδηρόδρομο, αλλά ασχολείται και με αγροτικές εργασίες. Ο μικρός Μπερντ παρακολουθεί ένα ιδιωτικό καθολικό σχολείο, όπου έχει την πρώτη του επαφή με τη μουσική. Μόλις ενηλικιώνεται εισάγεται σε Πανεπιστήμιο της Βόννης για να σπουδάσει παιδαγωγικά και αργότερα σε Πανεπιστήμιο της Κολωνίας για σπουδές Μουσικολογίας. Ο Β Παγκόσμος Πόλεμος καθυστερεί τις σπουδές του, παρ’όλα αυτά έχει αποσχόληση ως συνθέτης στο ραδιόφωνο. Συμμετέχει σε θερινά μουσικά μαθήματα κι έχει την ευκαιρία να μαθητεύσει κοντά στους Λάιμποβιτς και Φόρτνερ. Με υποτροφία συνεχίζει τις σπουδές του στη Γερμανική Ακαδημία Villa Massimo στη Ρώμη και στη συνέχεια αναλαμβάνει καθηγητής σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Με την πάροδο των χρόνων κατοχυρώνεται όλο και περισσότερο ως συνθέτης.

  Κάνει έναν γάμο και αποκτά τρία παιδιά. Είναι πολύ θρησκευόμενος, σοβαρός, πειθαρχημένος,επιτυχημένος, αλλά πάντα θλιμμένος και καταθλιπτικός. Πολύ σύντομα οδηγείται σε συναισθηματική κρίση και αδιέξοδο και για την κατάσταση αυτή «βοήθησε» κι ένα πρόβλημα στην όρασή του. Αυτοκτονεί στο σπίτι του στο Κένιγκσντορφ το 1970.

   Τα έργα του κάλυψαν όλο το φάσμα των τεχνικών σύνθεσης που χρησιμοποιούνταν στα μέσα του 20ου αιώνα, από το νεοκλασικό στυλ,την ατονικότητα, το δωδεκαφθογγισμό, τον σειραϊσμό ως τα ηλεκτρονικά. Παρόλα αυτά τα μοντέρνα ρεύματα, δεν ήρθε σε ριζική ρήξη με την παράδοση. Η αγάπη του επίσης και για τη τζαζ μουσική φαίνεται μέσα σε κάποια έργα του. Είναι επηρεασμένος και από τη μουσική του Στραβίνσκι. Στα τέλη της δεκατίας του 1950, ανέπτυξε το προσωπικό του στυλ σύνθεσης, το Πλουραλιστικό, στο οποίο συνδυάζονται στοιχεία από διάφορες χρονικές περιόδους, από Μπαρόκ μέχρι την ποπ μουσική. Με αυτό το προφίλ σύνθεσης, παρέμεινε ανεξάρτητος από τα μουσικά δόγματα του 20ου αιώνα. Κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση το 1965 με την όπερά του «Οι στρατιώτες» που είναι ένα «πλουραλιστικό» έργο γιατί χρησιμοποιεί ανάμικτα μέσα, όπως προαναφέθηκε, και συνδυάζει τη συμβατική ορχήστρα με την ηλεκτρονική. Έγραψε μπαλέτα, όπερες, μουσική δωματίου, διάφορα δοκίμια και συνεργάστηκε με ειδικευμένα περιοδικά. Θεωρείται μια από τιςπιο έντονες μουσικές προσωπικότητες της εποχής μας.

 

χαλβάς Γούναρης
roz-panthiras-adv1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.