Ambroise Thomas (1811-1896) Γράφει η Νατάσα Παπαστάθη

παπαστάθη

   Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Γράφει η Νατάσα Παπαστάθη, καθηγήτρια μουσικής

Ambroise Thomas (1811-1896)

«Υπάρχει καλή μουσική, υπάρχει κακή μουσική, και τότε υπάρχει ο Ambroise Thomas»

 Emmanuel Chabrier

Γάλλος συνθέτης όπερας της ρομαντικής εποχής.

Ο Τομά γεννιέται στο Μετζ της Γαλλίας το 1811. Παίρνει τα πρώτα μουσικά μαθήματα από τους γονείς που είναι καθηγητές μουσικής. Στην ηλικία των δέκα ετών παίζει ήδη πολύ καλά πιάνο και βιολί. Πολύ σύντομα γίνεται δεκτός στο Ωδείο του Παρισιού όπου σπουδάζει πιάνο με τον Τσίμερμαν και σύνθεση με τους Ντουρλέν και Λεζούρ. Έχει αρχίσει να συνθέτει. Με την καντάτα του «Hermann et Ketty» κερδίζει το

Βραβείο της Ρώμης και συνεχίζει τις σπουδές του στη Villa Medici, τη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης. Κατά την παραμονή του στη Ρώμη γίνεται φίλος με τον ζωγράφο Jean Ingres, γνωρίζεται με τον Μπερλιόζ, ο οποίος τον ενθαρρύνει να συνεχίσει να συνθέτει. Επιστρέφει στο Παρίσι, αφού πρώτα περνά από τη Γερμανία και αρχίζει να συνθέτει όπερες και σκηνική μουσική. Τα έργα του αποκτούν δημοφιλία και διασημότητα, παίζονται και πρωτοστατούν στην Όπερα – Κομίκ του Παρισού με ιδιαίτερα επαινετικές κριτικές. Γίνεται μέλος του Ινστιτούτου Τεχνών της Γαλλίας, καθηγητής στο Ωδείο του Παρισιού και στη συνέχεια διευθυντής, θέση που κρατάει σαράντα περίπου χρόνια, μέχρι το θάνατό του.Στους μαθητές του συμπεριλαμβάνονται σπουδαίοι κατοπινοί συνθέτες όπως, Μασνέ, Ενέσκου, Ντυμπουά και άλλοι. Ο Τομά φέρνει αρκετές καινοτομίες στο Ωδείο: αυξάνει τον αριθμό των τάξεων, βελτιώνει τις συνθήκες διδασκαλίας, επεκτείνει και εμπλουτίζει το πρόγραμμα σπουδών, βάζοντας ως υποχρεωτικό μάθημα το Σολφέζ. Η μουσική του Ωμπέρ, που υπήρξε διευθυντής του Ωδείου πριν τον Τομά, του Αλεβί και του Μέγιερμπερ θεωρείται το κατάλληλο πρότυπο για τους μαθητές του, ενώ η πρώιμη γαλλική μουσική, όπως του Ραμό και η σύγχρονη μουσική όπως του Βάγκνερ, μένουν εκτός του προγράμματος σπουδών. Ο Τομά επίσης, προσπαθεί ανεπιτυχώς να εμποδίσει τον διορισμό του Σεζάρ Φρανκ στο Ωδείο, ο οποίος τάχτηκε εχθρός του, αλλά και άλλων προοδευτικών συνθετών όπως του Γκαμπριέλ Φορέ, ο οποίος διορίστηκε αμέσως μετά τον θάνατό του. Παρά, λοιπόν, την απογοήτευσηαπό τη μουσική αντιπαλότητα του Φρανκ,του Φορέ και ορισμένων άλλων συναδέλφων του στο Ωδείο και την αντίληψη ορισμένων ότι η μουσική του είναι παλαιομοδίτικη, παρέμεινε πάντα ένας καλόβουλος  και ήρεμος άνθρωπος, χωρίς έντονα ξεσπάσματα. Πεθαίνει το 1896 από πνευμονική εμβολή.

    Είναι ο πρώτος μουσικός που κέρδισε τον «Σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής» Έγραψε μουσική δωματίου, μπαλέτα και όπερες κυρίως. Από τις 24 όπερές του οι καλύτερες και αυτές που τον καθιέρωσαν είναι η «Μινιόν» και ο «Άμλετ». Μάλιστα η Μινιόν πέτυχε πάνω από 1000(!) παραστάσεις στο Παρίσι μόνο, γι’αυτό και δικαίως θεωρείται μια από τις πιο επιτυχημένες όπερες στη γαλλική μουσική ιστορία.

«Στο πλαίσιο της γαλλικής όπερας του 19ου αιώνα, ο Thomas ήταν μια σημαντική μορφή, ένας ευφάνταστος καινοτόμος και μια σπουδαία μουσική προσωπικότητα. Μετά από χρόνια παραμέλησης, το έργο του σημείωσε σημαντική αναβίωση, ξεκινώντας στα τέλη του 20ού αιώνα, με σημαντικές παραγωγές της «Μινιόν» και του «Άμλετ» στη Γαλλία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ»

Langham Smith

                                                                             Μουσικολόγος

Δρόμος με το όνομα του συνθέτη

 

 

 

 

χαλβάς Γούναρης
roz-panthiras-adv1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *