Οπερέτα: Γράφει η Νατάσα Παπαστάθη, καθηγήτρια μουσικής

Οπερέτα

   Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, παράλληλα με την όπερα, αναπτύσσεται και μια άλλη συγγενική μορφή πιο ανάλαφρη, πιο χαρούμενη και δροσερή, πιο απλή: η οπερέτα. Τα θέματά της είτε είναι σύγχρονα, είτε παρμένα από παλαιότερες εποχές, είναι πάντοτε εύθυμα. Στην οπερέτα η μουσική δε συνοδεύει συνέχεια το λόγο κι έτσι δημιουργούνται ομιλούμενοι διάλογοι. Κέντρα της οπερέτας είναι δύο σπουδαίες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η Βιέννη και το Παρίσι. Το κοινό αγάπησε αυτό το νέο είδος μουσικής και θεάματος, καθώς είχε «κουραστεί» απο την Όπερα με τον δραματικό και γεμάτο πάθος χαρακτήρα της. Αγαπημένοι και δημοφιλείς συνθέτες οπερέτας ήταν ο Φραντς Λέχαρ με την «Εύθυμη Χήρα», ο Ζακ Όφενμπαχ με την «Παριζιάνικη ζωή», ο Γιόχαν Στράους –υιός με τη «Νυχτερίδα», ο Φραντς Σουπέ με το «Ελαφρύ ιππικό» και πολλοί άλλοι.

 Στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 1900, παράλληλα με την εμφάνιση της Εθνικής Μουσικής Σχολής, δημιουργείται η Ελληνική ή Αθηναϊκή οπερέτα, η οποία φέρνει μαζί της έναν καθαρά ευρωπαϊκό αέρα και πραγματεύεται σχεδόν αποκλειστικά τη ζωή των αστών. Σπουδαίοι έλληνες συνθέτες υπήρξαν ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης με τον γνωστό «Βαπτιστικό» και ο Νίκος Χατζηαποστόλου με τους «Απάχηδες των Αθηνών».

   Η οπερέτα, όπως άλλωστε συνέβη και στην υπόλοιπη Ευρώπη, άρχισε να παρακμάζει μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ωστόσο εξακολούθησαν να υπάρχουν πολλοί θίασοι οπερέτας και κατά τη διάρκεια της κατοχής και μετά τον πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της δεκετίας του 1950-1960, αρχίζουν να ηχογραφούνται είτε ολόκληρες, είτε αποσπαματικά, είτε διασκευασμένες, δεκάδες οπερέτες, οι οποίες παρουσιάζονταν τακτικά από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας.

 

 

 

 

 

 

 

roz-panthiras-adv1
χαλβάς Γούναρης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *