Ζούμε σε μια εποχή άκρως παράλογη, όπου οι αξίες και τα ιδανικά της χώρας μας μοιάζουν να καταρρέουν. Σήμερα, η ανηθικότητα, ο άκρατος ατομικισμός και το προσωπικό συμφέρον κυριαρχούν, υποκαθιστώντας το φιλότιμο, την ανθρωπιά και την αγαστή συνεργασία. Η κοινωνία δείχνει παγωμένη, σχεδόν υποταγμένη στην «ασχήμια» μιας νέας τάξης πραγμάτων.
Οι αντίθετες φωνές είναι λίγες και χάνονται στο βάθος, αδυνατώντας να βγουν δυναμικά στο προσκήνιο. Οι περισσότερες εξ αυτών περιορίζονται στην ασφάλεια του πληκτρολογίου και την ανωνυμία του διαδικτύου.
Ο κόσμος δεν ήταν έτσι πριν από την εποχή της πανδημίας. Ο άνθρωπος δεν ήταν ένα απλό έρμαιο των εξελίξεων, ένας απαθής θεατής που βλέπει τη ζωή του να περνά σαν ταινία. Σήμερα, η κοινωνία παραμένει βουβή, εγκλωβισμένη σε νοοτροπίες του τύπου «σιγά μην σώσω εγώ την Ελλάδα» ή «κάτσε φρόνιμα να μην μπλέξεις».
Διάγνωση: Η κοινωνία βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας και ηθικής, η οποία καθιστά επιτακτική την ανάγκη για συλλογική «θεραπεία» και επαναπροσδιορισμό.
Ο Κουλτουριάρης
