Η εποχή μας, δυστυχώς, επιβεβαιώνει ολοένα και συχνότερα πως ο άνθρωπος τείνει να γίνει ένα ον αχόρταγο. Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, βλέπουμε μια κοινωνία όπου πολλοί είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα —χωρίς φραγμούς— προκειμένου να εξασφαλίσουν προσωπικά οφέλη και προνόμια.
Η πιο αντιπροσωπευτική περιπτωσιολογία αυτής της νοοτροπίας συμπυκνώνεται στο πολιτικό μας σύστημα. Τα προνόμια ενός εκλεγμένου βουλευτή —και ακόμα περισσότερο ενός υπουργού— είναι πλέον τόσο προκλητικά, που τους αποκόβουν αυτόματα από την κοινωνία. Πατούν σε μια άλλη πραγματικότητα, εγκλωβισμένοι στον δικό τους χρυσό μικρόκοσμο, ανίκανοι να αφουγκραστούν τα πραγματικά προβλήματα του απλού λαού.
Προκειμένου να μην χάσουν την καρέκλα και τις ανέσεις που τη συνοδεύουν, δεν διστάζουν να κάνουν θεαματικές «κωλοτούμπες», ακυρώνοντας κάθε προηγούμενη αφήγηση ή υπόσχεση. Η πολιτική, από λειτούργημα προσφοράς, μετατρέπεται συχνά σε μια θλιβερή παράσταση όπου ορισμένοι διεκδικούν επάξια τον τίτλο του «πρωταγωνιστή» στην πολιτική υποκρισία…
Αχ, κατακαημένη Ρωμιοσύνη, πότε επιτέλους θα βρεις την ησυχία σου;
Ο Κουλτουριάρης !
