Τα πολιτικά δεδομένα στη χώρα αλλάζουν με ταχύτητα που δεν επιτρέπει πλέον τις παλιές, βολικές βεβαιότητες. Η περίοδος των μονοκομματικών κυβερνήσεων και της παντοδυναμίας ενός και μόνο προσώπου φαίνεται να φτάνει στο τέλος της. Η ελληνική κοινωνία, κουρασμένη από τη συγκέντρωση της εξουσίας και τις αποφάσεις που λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες, δείχνει να αναζητά μια νέα πολιτική ισορροπία.
Το σενάριο μιας κυβέρνησης συνεργασίας δεν είναι πια απλώς μια θεωρητική άσκηση επί χάρτου, αλλά μια αναγκαιότητα. Ωστόσο, μια πραγματική κυβέρνηση συνεργασίας απαιτεί υποχωρήσεις, συναινέσεις και, πάνω απ’ όλα, νέα πρόσωπα στο τιμόνι. Η επιμονή στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη θέση του Πρωθυπουργού λειτουργεί ως εμπόδιο για οποιαδήποτε ουσιαστική προγραμματική σύγκλιση. Η αλλαγή σελίδας προϋποθέτει έναν Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής, ικανό να εγγυηθεί τη συνοχή του κυβερνητικού σχήματος και να αφήσει πίσω του την αλαζονεία της αυτοδυναμίας.
Η νέα αυτή πολιτική πραγματικότητα αποτυπώνεται καθαρά και στον εκλογικό χάρτη της περιφέρειάς μας. Στα Τρίκαλα, οι συσχετισμοί αναδιαμορφώνονται πλήρως, με την κατανομή των εδρών να δείχνει την τάση για πολυφωνία: 2 έδρες στη Νέα Δημοκρατία, 1 έδρα στο ΠΑΣΟΚ και 1 έδρα στην Ελληνική Αριστερά (ΕΛ.ΑΣ.) του Αλέξη Τσίπρα. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι η τοπική κοινωνία δεν παρέχει πλέον λευκή επιταγή σε κανένα κόμμα, ζητώντας ισορροπία και εκπροσώπηση από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, η προσοχή στρέφεται αναγκαστικά στην περιφέρεια, εκεί όπου η τοπική κοινωνία δοκιμάζεται καθημερινά. Η παρουσία στελεχών με εμπειρία, όπως ο Γιώργος Οικονόμου, σε υπουργική θέση μπορεί να δώσει το σύνθημα για μια διαφορετική φιλοσοφία διακυβέρνησης. Με βαθιά γνώση των προβλημάτων της τοπικής αυτοδιοίκησης και της περιφερειακής ανάπτυξης, πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στις ανάγκες των πολιτών μπορούν να προσφέρουν την ουσία που λείπει από τα κεντρικά υπουργικά γραφεία.
Η μετάβαση από το συγκεντρωτικό μοντέλο της “αυτοδύναμης παντοδυναμίας” σε μια πολυσυλλεκτική κυβέρνηση συνεργασίας δεν θα είναι εύκολη. Είναι όμως ο μόνος δρόμος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Το διακύβευμα της επόμενης μέρας είναι σαφές: λιγότερο κομματικό κράτος, περισσότερη συναίνεση και υπουργοί που κατανοούν τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας και της περιφέρειας. Ήρθε η ώρα να περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις.
