Στις 23/3 /26 έφυγε από τη ζωή ο Τρικαλινός μουσικός και συνθέτης συμφωνικών έργων, Βασίλης Νταραμάρας, σε ηλικία 80 ετών.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Κόκκινο Πύργο Τρικάλων. Μεγάλωσε ορφανός από πατέρα, που είχε χαθεί στον εμφύλιο πόλεμο και δεν ξαναέδωσε σημεία ζωής. Είχε έναν μικρότερο αδερφό, τον Άγγελο, που σκοτώθηκε, πολύ νέος, σε δυστύχημα στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά όπου εργάζονταν.
Ο Βασίλης, με μεγάλο ταλέντο στη μουσική, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Δημοτικό μας Ωδείο, υπό τη διεύθυνση Ψυχούλη, ο οποίος διέκρινε το ταλέντο του και τον προέτρεψε να συνεχίσει με ανώτερες σπουδές στο εξωτερικό.
Πράγματι πήγε στην Αυστραλία, όπου εργάζονταν και σπούδαζε ταυτόχρονα. Τις σπουδές του συνέχισε και τις ολοκλήρωσε στη Βιέννη.
Επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνέχισε να γράφει Συμφωνικά έργα. Συμφωνικά έργα έγραψε και εκτελέστηκαν τόσο από την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης όσο και από την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων. Επίσης υπό τη δημαρχία του Κωνσταντίνου Παπαστεργιου, είχε διευθύνει ένα συμφωνικό του έργο και στα Τρίκαλα, μετά από πρόσκληση του Δήμου Τρικάλων.
Εργάστηκε για δύο χρόνια ως διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Καρδίτσας. Δίδαξε για δύο χρόνια στη νεοσύστατη σχολή Μουσικολογίας, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εθήτευσε ως διευθυντής στο Ωδείο Θεσσαλονίκης.
Έργο του, με παράλληλη βράβευση του, είχε αναλάβει να πραγματοποιήσει το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Μια βράβευση που δεν έγινε, επειδή ο ίδιος αρνήθηκε να παραστεί και να παραλάβει το βραβείο. Όσοι τον γνώρισαν και τον αγάπησαν, ξέρουν πως η άρνηση του οφείλονταν σε πολιτικούς λόγους, που καθόρισαν και τη στάση ζωής του.
Αποσύρθηκε προς το τέλος της προηγούμενης χιλιετίας στον Κορινό Πιερίας, με την σύντροφο του Τερέζα. Συνέχισε να συνθέτει και να απολαμβάνει τη θάλασσα μιας και ήταν και χειμερινός κολυμβητής.
Λόγω προβλημάτων υγείας της συντρόφου του, εγκαταστάθηκε στη Λαμία. Η Τερέζα έχασε τη μάχη με τον καρκίνο πριν δυό χρόνια.
Ο Βασίλης, από τότε, απομονώθηκε περισσότερο. Επικοινωνούσε,με λίγους συγγενείς του, κυρίως στις ονομαστικές γιορτές.
Ο Βασίλης Νταραμάρας ήταν πρώτος μου ξάδερφος και πολύ αγαπημένος. Χτες ειδοποιήθηκα για τον θάνατο του. Έχασε τη ζωή του στην Καρδιολογική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λαμίας, μόνος, χωρίς κανέναν στο πλευρό του. Κι αυτό με πλήγωσε πολύ.
Ενθυμούμενη την δύσκολη ζωή του, ζωή που ο ίδιος επέλεξε, ένας τόσο ταλαντούχος άνθρωπος, που δεν πρόδωσε τα οράματα του, τις αρχές του για τη ζωή, να φύγει μόνος του και έστω και για λίγο χρονικό διάστημα να μείνει στα ” αζήτητα ” του Νοσοκομείου Λαμίας…
Δεν το θεωρώ καθήκον να πάω με το Δημήτρη αύριο στη Λαμία για όσα διαδικαστικά χρειαστούν. Δεν το θεωρώ ούτε και υποχρέωση, ως η κοντινότερη και η μικρότερη από τα ξαδέρφια σου. Αγάπη είναι μωρέ ξαδερφάκι μου, γιατί αν και με διαφορά ηλικίας, είμαστε πολύ δεμένοι. Παρά πολύ.
Και γιατί το τελευταίο ίσως, συμφωνικό σου έργο, το συνέθεσες για μένα. Ήταν η καντάτα σου των ” Εσωτερικών Μονολόγων” που τη συνέθεσες όταν διάβασες την πρωτόλεια ποιητική μου συλλογή, με τον ίδιο τίτλο.
Έχω λοιπόν κάτι πολύτιμο ήδη από σένα. Τις χειρόγραφες παρτιτούρες σου, για την καντάτα ,που δεν μπόρεσα να βρω τρόπο, να ερμηνευτεί υπό την διεύθυνση σου, γιατί δεν σου άξιζε τίποτα λιγότερο, από μια πλήρη Συμφωνική Ορχήστρα και τις τέσσερις φωνές για όλη τη γκάμα, που απαιτούνταν…
Καλό ταξίδι στο φως, αγαπημένε μου.
Ρόρη Μάτη
