Όλοι είμαστε μέρος της αλυσίδας που λέγεται ζωή.

Εδώ και 1 χρόνο ζούμε μια κατάσταση τραγική. Δεν θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω διαφορετικά. Από όσα ζούμε εδώ και 1 χρόνο, αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι η απομόνωση του ανθρώπου από τον συνάνθρωπο και ο σκληρός ατομικισμός. Ο ατομικισμός δεν είναι φαινόμενο τωρινό αλλά ωστόσο η εποχή του covid τον έκανε πιο φανερό και σκληρό.
Σήμερα βλέπουμε τα πάντα να καταρρέουν, οι επιχειρήσεις και οι υπάλληλοι σε απόγνωση, διακρίσεις εργασιακές κάποια καταστήματα ανοιχτά τα υπόλοιπα κλειστά και παρόλα αυτά, οι πολίτες δεν ενώνονται.
Έχουν κλειστεί στο καβούκι τους, σηκώνουν τον σταυρό ο καθένας μόνος του και ο «δίπλα» αδυνατεί να κατανοήσει τι γίνεται γύρω του.
Ξεχνάμε ότι η ευημερία του συνόλου είναι αναγκαία για την σωστή πορεία της ζωής. Αν έχεις μόνο εσύ και εγώ δεν έχω, εκεί θα υπάρξει πρόβλημα, και κάποια στιγμή όλο αυτό θα καταρρεύσει γιατί απλά όλοι είμαστε μέρος της αλυσίδας που λέγεται ζωή.

χαλβάς Γούναρης
roz-panthiras-adv1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *