Δίκαιος ἔπαινος στούς ἥρωες τοῦ ’21 τοῦ Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου

Ἄς μή βρέξει ποτέ

τό σύννεφον, καί ὁ νεμος

σκληρός ἄς μή σκορπίσει

τό χῶμα τό μακάριον

πού σᾶς σκεπάζει.

γνήσια τέκνα τῆς Ἑλλάδος

τέκνα ψυχαί πού πέσατε

εἰς τόν γνα ἀνδρείως,

τάγμα ἐκλεκτῶν Ἡρώων,

καύχημα νέον.

(Ἄνδρέας Κάλβος)

Αὐτό τό λαμπρό καύχημα, τό τάγμα τῶν κλεκτῶν ἡρώων τοῦ 1821 τιμοῦμε σήμερα, καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο καί πηγαῖο ἔπαινο καί τήν πειρη εὐγνωμοσύνη μας. ποδίδουμε τόν δίκαιο ἔπαινο σ’ αὐτούς πού γέννησαν μέ τό αἷμα τους καί μέ τό δάκρυ τῆς ψυχῆς τους τήν λευτεριά τῆς ερῆς μας γῆς, τῆς εὐλογημένης μας πατρίδος, τῆς Ἑλλάδος μας. Σ’ αὐτούς πού πραν τά πλα καί παναστάτησαν ἐνάντια στόν ζυγό τοῦ θωμανοῦ κατακτητῆ.

Καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο αὐτό ἔπαινο σήμερα, πού, ἀντίθετα μέ τήν εὐχή τοῦ ποιητῆ Ἀνδρέα Κάλβου, «σύννεφα σκοτεινά καί νεμοι σκληροί» πειλοῦν μέ τόν τρόπο τους νά σκορπίσουν «τό χῶμα τό μακάριον πού τούς σκεπάζει».

Εἶναι τά σκοτεινά σύννεφα τῆς ποτέλειας, τῆς ξενομανίας, τοῦ ραγιαδισμοῦ καί τοῦ γραικυλισμοῦ. Εἶναι καταιγίδα τοῦ θρησκευτικοῦ καί θνικοῦ ἀποχρωματισμοῦ, τῆς στορικῆς ἀλλοίωσης καί παραχάραξης, τῆς παραγραφῆς καί τῆς λησμοσύνης. Εἶναι οἱ σκληροί ἄνεμοι τοῦ φησυχασμοῦ, τῆς εὐμάρειας, τῆς εὐδαιμονίας, τῆς νεσης, τῆς εὐζωΐας καί τῆς σφάλειας.

Εἶναι τό σύνδρομο τοῦ δῆθεν ἐκσυγχρονισμοῦ καί τῆς ψευτοδιανόησης, πού χει ἀλλοτριώσει τήν πνευματική καί πολιτική γεσία τοῦ τόπου μας καί τήν δηγεῖ στήν ἄρνηση τοῦ στορικοῦ μας παρελθόντος, στήν πώλεια τῆς στορικῆς μας μνήμης καί τῆς θνικῆς μας αὐτοσυνειδησίας, στήν παξίωση τῶν ἀρχῶν καί τῶν δανικῶν τοῦ γένους μας, στήν μαύρωση ἀκόμη καί αὐτῶν τῶν διων τῶν ρώων καί τῶν μαρτύρων τῆς φυλῆς μας.

μεῖς, μως, δέν παύουμε νά τό βροντοφωνάζουμε καί νά τό διακηρύττουμε πρός πᾶσα κατεύθυνση,τι εἴμαστε ὑπερήφανοι καί δοξάζουμε τόν Πανάγαθο Τριαδικό Θεό μας, πού ἐν τῇ πείρῳ εὐσπλαγχνίΤουεὐδόκησε νά γεννηθοῦμε σ’ αὐτή τήν εὐλογημένη Πατρίδα, τήν Ἑλλάδα μας, τήν τόσο δοξασμένη μά καίτόσο πονεμένη.

Ἡ χώρα μας, δέν εἶναι οὔτε «μικρή» (ὅπως τή χαρακτήρισε προσφάτως ὁ πρωθυπουργός), οὔτε ἀδύναμη, οὔτε ἀσήμαντη. Εἶναι μιά χώρα ἀρχῆθεν ἡρωική, πολυένδοξη, περιάκουστη, γεννήτρα τῆς ἀνυπέρβλητης φιλοσοφίας, τῶν ὁμηρικῶν ἐπῶν, τῶν σοφωτάτων τραγωδῶν, τῆς ἀρχιτεκτονικῆς φιλοκαλίας (Ἀκρόπολη, Ἁγια-Σοφιά), τῆς ἀστρονομίας, τῆς ἰατρικῆς, τῆς φυσικῆς, τῶν μαθηματικῶν. Εἶναι ἐν γένει ἐφευρέτρια ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, κοιτίδα τοῦπολιτισμοῦ καί ἀέναη πηγή τῆς τόλμης, τῆς ἀνδρείας, τῆς ἀρετῆς καί τῆς φιλοτιμίας.

Συγκλονιστικό καί ἐξόχως τιμητικό γιά τό λαό μας καί τήν θεολογία μας εἶναι τό γεγονός ὅτι ὅλα τά βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι γραμμένα ἐξ ἀρχῆς στήν ἑλληνική γλῶσσα, ὅπως καί ἡ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τῶν Ἑβδομήκοντα, πού ἐκπονήθηκε 250 περίπου χρόνια πρό Χριστοῦ, μέ πρωτοβουλία τοῦ Ἕλληνα βασιλέως Πτολεμαίου Β΄, τοῦ Φιλαδέλφου (βασιλέως τῆς Αἰγύπτου, 283-245 π.Χ., ἐκ τῶν διαδόχων τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου). Στά αὐθεντικά καί ἀναλλοίωτα αὐτά κείμενα στηρίχθηκαν ἀργότερα οἱ μεταφράσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς σέ ὅλες τίς ἑκατοντάδες ἄλλες γλῶσσες τῆς οἰκουμένης.

Ἡ μεγίστη, ὅμως, τιμή καί θεία δωρεά γιά τόν λαό μας εἶναι ὅτι ἀποτελοῦμε τόν ἐκλελεγμένο λαό τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ μας καί διατηροῦμε ἐπί 2000 χρόνια τήν αὐθεντική ὀρθόδοξη πίστη καί λατρεία τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ, μέ ταυτόχρονη ὁλόθερμη πίστη καί ἀγάπη στήν Κυρία μας Θεοτόκο, τήν ἀπροσμάχητη Μάνα καί Προστασία τοῦ λαοῦ μας καί σ’ ὅλους τούς Ἁγίους, τῶν ὁποίων ἡ παρουσία ὡς νέφος περισκέπει τήν πάντοθεν πολεμουμένη καί ἀείποτε προδομένη Πατρίδα μας.

Δέν εἶναι, ἄλλωστε, τυχαῖο, ἀλλά ἀποτελεῖ μοναδικό καί ἀξιοσημείωτο γεγονός τό ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας ἀναδεικνύει μέχρις ἐσχάτων ἐν μέσῳ ἐθνῶν ἀπίστων καί διεστραμμένων δεκάδες ἁγίων, πού μέ τά θαύματά τους στηρίζουν, παρηγοροῦν καί καθοδηγοῦν τόν πονεμένο λαό μας.

Δέν εἶναι, λοιπόν, ἡ Πατρίδα μας, «μικρή», ἀλλά,σύν Θεῷ, Μεγίστη, δέν εἶναι «ἀδύναμη», ἀλλά Παντοδύναμη, δέν εἶναι «ἀσήμαντη», ἀλλά Πολυσήμαντη. Ἔχουμε, δηλαδή, τήν καλύτερη, ὡραιότερη, ἡρωϊκότερη, ἐνδοξότερη καί ποθεινότερη Πατρίδα τοῦ κόσμου, τήν Ἑλλάδα μας. Δόξα τ Θε!

Κάθε σπιθαμή τῆς γῆς της εἶναι ποτισμένη μέ τά ερά αἵματα πολυάριθμων μαρτύρων, ερομαρτύρων καί θνομαρτύρων. Τό μαρτυρικό τους αἷμα χει ποτίσει κάθε γωνιά τῆς Πατρίδας μας, κάθε χωριό καί πόλη, κάθε κορυφή καί κάθε λαγκαδιά καί ὅλες τίς θάλασσές μας καί τούς καθιστᾶ ἀκοίμητους φρουρούς καί προστάτες τῶν συνόρων μας καί τῆς λευθερίας μας. «Τούτων τά πνεύματα ὡς νέφος ἡμῖν ὧδε περίκεινται καί τῶν στέων αὐτῶν οἱ τύμβοι τά ρια τῆς πατρίδος γῆς φυλάττουσι, τά δέ αὐτῶν τίμια αἵματα τῆς λευθερίας ἡμῶν τό δένδρον ἀρδεύουσιν», διαβάζουμε στήν πιμνημόσυνη Δέηση πέρ τῶν ἐν πολέμῳ πεσόντων.

Αὐτούς τούς ρωες τῆς λευθερίας καί τῆς νεξαρτησίας τοῦ γένους μας, τούς μάρτυρες τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, τούς περασπιστές τῶν θνικῶν μας δικαίων καί δανικῶν τιμοῦμε ἐπισήμως, χρεωστικῶς καί εὐγνωμόνως σήμερα.

Τιμώντας τούς συντελεστές καί πρωτεργάτες τοῦ θνικοῦ θαύματος τοῦ 1821, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι τό θαῦμα αὐτό εἶναι πρωτίστως ποτέλεσμα τῆς πίστεως στόν Θεό, πού ἐνδυνάμωνε τήν ἀνδρεία τους καί τήν ρμή τους γιά τήν διάσωση τοῦ πολύπαθου γένους μας.

«Παιδιά μου, πρέπει νά φυλάξετε τήν πίστιν σας καί νά τήν στερεώσετε», προέτρεπε Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τούς νέους, «διότι ὅταν ἐπιάσαμεν τά ἅρματα, εἴπαμεν πρῶτα ὑπέρ πίστεως καί πειτα ὑπέρ πατρίδος».

Καί κατά τήν μακρά περίοδο τῆς τουρκοκρατίας, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἦταν αὐτή πού κράτησε ὄρθιο τό Γένος, πού φρόντισε γιά τήν ἐκπαίδευση τῶν ἑλληνοπαίδων, πού θρεψε γενιές καί γενιές μέ τήν πίστη καί τήν προσμονή τῆς ποθητῆς ὥρας τῆς λευτεριᾶς, πού ἐκποίησε ἀκόμη καί τά ερά της κειμήλια γιά τήν οἰκονομική ὑποστήριξη τοῦ γνα, πού προσέφερε ὡς θυσία πλήθη νεομαρτύρων, ερομαρτύρων καί θνομαρτύρων στόν βωμό τῆς νεξαρτησίας τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ.

Τό αἱματοβαμένο ράσο, οἱ ταπεινοί παπάδες καί οἱ καλόγεροι ἦταν τό σύμβολο τοῦ δούλωτου φρονήματος καί τοῦ γνα γιά τήν ποτίναξη τοῦ θωμανικοῦ ζυγοῦ. Τά μοναστήρια καί οἱ ἐκκλησιές ἦταν τά κέντρα τῆς παιδείας, τά κέντρα τοῦ συντονισμοῦ, τά κέντρα φύλαξης πολεμικοῦ ὑλικοῦ, τά κέντρα τοῦ νοπλου ἀγνα. ταν δια καρδιά τῆς σταυρικῆς πορείας, τοῦ Γολγοθᾶ τῶν Ἑλλήνων πρός τήν θνική τους νάσταση.

«Αὐτά τά μοναστήρια ἦταν τά πρῶτα προπύργια τῆς πανάστασής μας –μαρτυρεῖ Στρατηγός Μακρυγιάννηςτι ἐκεῖ ἦταν οἱ τσεμπιχανέδες μας κι λα τά ναγκαῖα τοῦ πολέμου, τ’ ἦταν παράμερον καί μυστήριο ἀπό τούς Τούρκους. Καί θυσίασαν οἱ καημένοι οἱ καλόγεροι, καί σκοτώθηκαν οἱ περισσότεροι εἰς τόν γνα».

Σέ λους αὐτούς τούς ἀρνησιπάτριδες καί τούς φραγγεμένους γραικύλους τήν πάντηση τήν δίνει μία ἀπό τίς ρωικώτερες καί εὐγενέστερες μορφές τοῦ γνα,Στρατηγός Μακρυγιάννης: «..καὶ βρίζουν, οἱ πουλημένοι [Ἕλληνες] εἰς τοὺς ξένους, καὶ τοὺς παπάδες μας, ποῦ τοὺς ζυγίζουν ἄναντρους καὶ πόλεμους. μεῖς τοὺς παπάδες τοὺς εἴχαμε μαζὶ εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καὶ δυστυχίαν. χι μόνον διὰ νὰ βλογᾶνε τὰ πλα τὰ ερά, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ μὲ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι, πολεμώνταςσὰν λεοντάρια. Ντροπὴ Ἕλληνες».

φωνή τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη ἀντηχεῖ καί σήμερα εὐθύβολη καί στεντόρεια: «Ντροπή Ἕλληνες»!!! Ντροπή στούς ἀρνητές τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος· ντροπή στούς παραχαράκτες τῆς στορικῆς ἀλήθειας· ντροπή στούς ἀλλοτριωτές τῆς στορικῆς μας μνήμης· ντροπή στούς ἐθνομηδενιστές καί στούς βιαστές τῆς θνικῆς μας συνειδήσεως.

«Ντροπή Ἕλληνες», φωνάζει Μακρυγιάννης, στούς ξεθεμελιωτές τῆς θνικῆς μας συνοχῆς, στούς δοστρωτῆρες τῆς θνικῆς μας ταυτότητος, πού δηφάγα καί μανιακά δέν σταματοῦν νά ξηλώνουν, νά ποκαθηλώνουν, νά γκρεμίζουν, νά ποσυνθέτουν θεσμούς, ξίες, σύμβολα, ἀρχές, δέες, δανικά, μέ ποιο μέσο διαθέτουν καί μποροῦν νά χρησιμοποιήσουν.

να, λοιπόν, πό τά ἀντίθεα καί ἀνθελληνικά σχέδια πού φαρμόζονται στίς μέρες μας εἶναι παραχάραξη τῆς στορίας μας καί ἡ συνολική ἀποδόμηση τῆς θνικῆς μας παιδείας καί ἀπό τήν ἐπίσημη Πολιτεία. Πρόκειται γιά μία ἐνορχηστρωμένη προσπάθεια, πού κτυλίσσεται ἀπροκάλυπτα καί μέ ταχεῖς ρυθμούς καί ἔχει ὡς «θύμα» της καί τήν θνική μας παλιγγενεσία γιά τήν ποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ, τῆς ὁποίας τήν πέτειο τῶν 200 ἐτῶν τιμοῦμε ἐφέτος.

δοστρωτήρας τοῦ φελληνισμοῦ ἀπειλεῖ νά σοπεδώσει καί νά ναιρέσει ἀκόμη καί τά αὐτονόητα: τόν θναρχικό ρόλο καί τήν πολύπλευρη προσφορά τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στόν γνα τοῦ 1821, τόν πόθο καί τόν γνα γιά τήν λευθερία ὅλων τῶν Ἑλληνῶν, νεξαρτήτως κοινωνικῆς προελεύσεως, τό φρόνημα, τό θος καί τήν θυσία τῶν γωνιστῶν, κόμη καί αὐτή τήν βαρβαρότητα τοῦ κατακτητῆ καί τίς συνθῆκες καταπίεσης καί τυραννίας τῶν πόδουλων Ἑλλήνων!

πιχειρεῖ νά παραποιήσει τόν χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ὁ ποῖος ἦταν καθαρά ἐθνικοαπελευθερωτικός καί χι ταξικός κοινωνικός ἤ μοναδικό ἀποτέλεσμα τοῦ Διαφωτισμοῦ,πως κατά συρροήν προπαγανδίζεται στίς μέρες μας.

σύγχρονος ὁδοστρωτήρας τοῦ φελληνισμοῦ ἐπιχειρεῖ νά κυρώσει ἀκόμη καί τίς πιλογές, τίς πιθυμίες καί τίς ποφάσεις τοῦ διου τοῦ λαοῦ, πού ἀγωνίστηκε γιά τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδος του καί πού διεκήρυσσε στήν πρώτη Ἐθνοσυνέλευση τῆς πιδαύρου τό 1822, τι «λαός τῆς Ἑλλάδος ἔλαβε τά πλα καί δέν ζητεῖ διά τῶν πλων παρά τήν λαμπρότητα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ ποία μετά τοῦ εροῦ αὐτῆς κλήρου κατεδιώκετο καί κατεφρονεῖτο ὑπό τῶν Τούρκων». Καί στήν θνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας τό 1827 διεκήρυττε, πίσης, τι «ὡς χριστιανοί οὔτε ἦτο, οὔτε εἶναι δυνατόν νά πειθαρχήσωμεν δεσποζόμενοι ἀπό τούς θρησκομανεῖς Μωαμεθανούς, οἱ ποῖοι κατέσχιζαν καί κατεπάτουν τάς γίας εἰκόνας, κατεδάφιζαν τούς ερούς ναούς, κατεφρόνουν τό ερατεῖον, βρίζοντες τό θεῖον ὄνομα τοῦ ησοῦ, τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί μᾶς βίαζον ἤ νά γίνωμεν θύματα τῆς μαχαίρας των, ποθνήσκοντες χριστιανοί ἤ νά ζήσωμεν Τοῦρκοι, ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ καί παδοί τοῦ Μωάμεθ. Πολεμοῦμεν πρός τούς χθρούς τοῦ Κυρίου μας».

Ἀλλά καί στά πρῶτα Συντάγματα τῶν θνοσυνελεύσεων τῆς πιδαύρου, τοῦ στρους καί τῆς Τροιζήνας οἱ Ἕλληνες διεκήρυσσαν: «σοι αὐτόχθονες κάτοικοι τῆς πικράτειας τῆς Ἑλλάδος πιστεύουσιν εἰς Χριστόν εἰσί Ἕλληνες».

σύγχρονη λαίλαπα τοῦ φελληνισμοῦ μέ μανιώδη ὁρμή ἐπιχειρεῖ νά κυρώσει τήν ἀνδρειοσύνη καί μαρτυρική προσφορά τῶν γωνιστῶν καί τῶν θνομαρτύρων τοῦ Γένους μας, τούς ποίους δικαίως καί πιβεβλημένα τιμοῦμε καί παινοῦμε σήμερα. Νά παραγράψει ἀπό τίς μνῆμες τῶν Νεοελλήνων τήν φλογερή πίστη, τήν λεβεντιά, τόν πόθο γιά τήν λευθερία τόσων καί τόσων ἐπώνυμων καί νώνυμων,πού φιέρωσαν τήν ζωή τους στόν μεγάλο καί ερό σκοπό τῆς νάστασης τοῦ Γένους, πού πάσχισαν καί μόχθησαν νά κρατήσουν ζωντανή τήν ψυχή τοῦ βασανισμένου ραγιᾶ, νά κρατήσουν ζωντανή τήν πίστη του, τήν γλσσα του, τήν θνική του συνείδηση.

πιχειρεῖ νά παξιώσει καί νά ξεριζώσει ἀπό τήν μνήμη τῶν Νεοελλήνων πατριάρχες, πισκόπους, παπάδες, καλογήρους, ἄρχοντες, δασκάλους τοῦ Γένους, ἐμπόρους, ἀρματωλούς, κλέφτες, πλαρχηγούς, καπεταναίους, πλοιάρχους καί πυρπολητές, ρωϊκές κόρες καί μητέρες, λους ὅσοι ἀποτέλεσαν τήν θεία ἐκείνη «παρεμβολή τῆς παρατάξεως Κυρίου» καί τοῦ Γένους, ἀνθρώπους μέ πίστη στόν Θεό, ἡ ποία τούς πλιζε μέ πομονή, μέ θάρρος, μέ εὐψυχία, μέ ἐλπίδα, μέ πνεῦμα θυσίας, αὐτά πού ταν «τά μόνα φοβερά ὅπλα εἰς χερας λαοῦ πολεμοῦντος πρός πόκτησιν τῆς λευθερίας του», πως τόνιζε χαρακτηριστικά μάρτυρας τῆς λευθερίας Ἀθανάσιος Διάκος.

Τό βαθύτερο νόημα καί ἡ οὐσία τῆς παναστάσεως τοῦ 1821 εἶναι αὐτό πού βάλλεται κατ’ ἐξοχήν στίς μέρες μας καί πειλεῖται ἀπό τήν λαίλαπα τοῦ σύγχρονου ἀφελληνισμοῦ. Γιατί τό Εἰκοσιένα δέν εἶναι ἕνας ἁπλός σταθμός στήν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Εἶναι μιά φετηρία, να ξεκίνημα, μιά θνική Παλιγγενεσία. νας θεμελιώδης ὅρος δημιουργίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, πού μᾶς ζητεῖ νά τοῦ φιερώσουμε τόσο τήν καρδιάσο καί τή γνώση μας. Γιά τόν σημερινό Ἕλληνα πρέπει νά στέκει τόσο ψηλά, στε νά ἀγγίζει τή σφαίρα τοῦ μύθου. Νά γίνει θρύλος, θνικό μνημεῖο, σύμβολο τῆς γωνιστικῆς ἰδέας, πού συμπυκνώνει καί ἐκφράζει ὅλους μαζί τούς γῶνες καί τά κλέη, πό τότε πού πάρχει συνείδηση ἑλληνική.

Τό Εἰκοσιένα συνδέει δυναμικά καί λοκληρωμένα τόν Νέο Ἑλληνισμό μέ τό δοξασμένο ἱστορικό παρελθόν του. ποκαθιστᾶ, ναμφίβολα, κατά τρόπο ὁριστικό καί τελεσίδικο, τήν ἑλληνική ἱστορική συνέχεια, τήν διαίρετη ἑνότητα τοῦ ἑλληνισµοῦ ἀπό τήν ἀρχαιότητα µέχρι καί τήν σύγχρονη ἐποχή. Αὐτή τήνδιάσπαστη πορεία τοῦ ἑλληνισµοῦ, πού τόσο βάλλεται καί ἀμφισβητεῖται ἀπό ὅσους ποµονώνουν καί τιμοῦν µόνον τήν ἑλληνική ἀρχαιότητα, ὑποτιµώντας καί ἀγνοώντας συνειδητά τήν φυσική ἱστορική συνέχειά της. Ἀποκόπτουν, ἔτσι, τούς νεοέλληνες ἀπό τούς φυσικούς προγόνους τους, ἀπονεκρώνοντας ἕνα ὁλόκληρο κοµµάτι τῆς ἱστορίας τους: τό χιλιόχρονο ἑλληνικό Βυζάντιο καί τὴ νεώτερη Ἑλλάδα, τήν ἴδια τήν ρωµιοσύνη, παραµορφώνοντας τήν ταυτότητά τους, τὴν θνικὴ καί πολιτισµικὴ ἰδιοπροσωπία τους.

ἐπιχείρηση ἀφελληνισμοῦ πού περιγράψαμε ἐκδηλώνεται μέ ἀκόμη μεγαλύτερη ἔνταση καί ἐπιμονή μέ ἀφορμή τήν ἐφετινή ἐπέτειο τῶν διακοσίων ἐτῶν ἀπό τήν ἐθνική μας παλιγγενεσία. Βρισκόμαστε, ἔτσι, καθημερινά ἀντιμέτωποι μέ τίς πιό ἀκραῖες καί πρωτόγνωρες τοποθετήσεις, πού δυσφημοῦν καί κατασυκοφαντοῦν τό ἀληθινό πνεῦμα καί τούς ἥρωες τῆς Ἐπαναστάσεως. Ἀκοῦμε καί διαβάζουμε γιά τήν ἀνάγκη «νά μάθουμε τήν πραγματική μας ἱστορία», «νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τίς “ἁμαρτίες μας”», γιά τήν ἀνάγκη «νά ἐπανασυστηθεῖ ἡ Ἑλλάδα στόν σύγχρονο κόσμο», τήν ἀνάγκη «ἐπανεκκίνησης» τῆς ἱστορίας μας καί ἄλλα ἀνάλογα.

Τά ἀντίθεα καί ἀνθελληνικά σχέδια πού ἐφαρμόζονται στίς μέρες μας εἶναι ὁ καρπός τῆς μακρᾶς καί πολυετοῦς συντονισμένης καί νορχηστρωμένηςπροσπάθειας τῶν ἀρνητῶν τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας. Ὅπως δήλωσε τόσο ἀποκαλυπτικά ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός σέ κάποια ραδιοφωνική συνέντευξή του:

«Ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους (1830-32) καί μετά τό 1836, μέ τά πρωτόκολλα τῆς Εὐρώπης, ἔπαψε ὁ ἑλληνισμός νά λαμβάνει ἀποφάσεις γιά τόν ἑαυτό του μέσω τῶν κυβερνητῶν του. Ὁ μόνος ὀρθόδοξος καθ’ ὁλοκληρίαν κυβερνήτης ἦταν ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ἔχουμε πολιτικούς καί διανοουμένους πού ὑπηρετοῦν τήν Δύση καί τά δυτικά σχέδια. Δέν ἀπολυτοποιῶ. Δέν ἐκτείνομαι σ’ ὅλο τό χῶρο τῶν πολιτικῶν καί τῶν διανοουμένων, ἀλλά καί οἱ λίγοι ἐκεῖνοι ἀπό τίς δύο πλευρές πού θέλουν νά σκεφθοῦν καί ν’ ἀποφασίσουν ἑλληνικά, ἐλέγχονται ἀπό ξένα κέντρα».

Εἶναι προφανές ὅτι βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ τό ξενοκίνητο κατεστημένο πού συντηροῦν οἱἀργυρώνητοι προπαγανδιστές, οἱ ψευτοδιανοούμενοι καί ψευτοδημοκράτες, πού στό ὄνομα τῆς ἀσφάλειας μετατρέπονται σέ δικτατορίσκους καί καταστρατηγοῦν ἐτσιθελικά συνταγματικά δικαιώματα καί ἐλευθερίες.

Βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ τό κατεστημένο τῶν «γνωστῶν ἄγνωστων» κατ’ ἐπάγγελμα καί κατ’ ἐπίφαση ἀντιρρησιῶν, μιᾶς δράκας ἀνθρώπων, μιᾶς ἐλάχιστης μειοψηφίας, πού καθημερινά ἀναστατώνει καί ἐπιβαρύνει τήν ζωή τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν πολιτῶν καί σκορπᾶ τήν τυφλή βία καί τόν τρόμο στούς πολίτες.

Προσπαθοῦν ὅλοι αὐτοί νά ἐπιβάλουν βίαια καί στανικά τά δικά τους διαβρωτικά καί ἀλλοτριωτικά πρότυπα σέ ἕναν ὁλόκληρο λαό, ἐπικαλούμενοι μάλιστα τήν ἐλευθερία του, τήν εὐημερία του καί τά δικαιώματά του. Ἔλεγε προφητικά ὁ κυρ-Φώτης ὁ Κόντογλου, ἐκφράζοντας τήν διαχρονική ἀλήθεια:

«Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ καλούπι θέλετε νὰ βάλετε τὸν λαό, κ’ ἔτσι νὰ χαθεῖ ἀπὸ πάνω του κάθε πρωτοτυπία, κάθε σημάδι ἀληθινῆς ζωῆς, κάθε χαρακτήρας. Αὐτὸ τὸ λέτε “συγχρονισμὸ” καὶ “ἐξέλιξη”! Ἀνόητοι κι ἀναίσθητοι! “Συγχρονισμένο” καὶ “ἐξελιγμένο” εἶναι ὅ,τι εἶναι ζωντανό, καὶ μοναχὰ ὅ,τι εἶναι πνευματικὰ πεθαμένο, ὅπως εἴσαστε ἐσεῖς, αὐτὸ δὲ μπορεῖ  νὰ ’ναι οὔτε συγχρονισμένο οὔτε ἐξελιγμένο, ἀφοῦ δὲν εἶναι ζωντανό. Ὁ συγχρονισμὸς ὁ ἀληθινὸς εἶναι κάποια ἐνέργεια, ποὺ γίνεται μόνη της μέσα σὲ κάθε ζωντανὸ πλάσμα. Λοιπόν, ποιὰ Ἑλλάδα καὶ ποιὸν λαὸ θὰ “συγχρονίσετε”, ἀφοῦ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ὁλοζώντανη κι ὁ λαός της εἶναι ἀείζωος; Θὰ ζωντανέψετε ἐσεῖς τὴ ζωή, ἐσεῖς οἱ πεθαμένοι καὶ θαμμένοι; Θαρρεῖτε, πὼς μὲ τὶς ὑστερικὲς φωνὲς καὶ μὲ τὶς θεατρικὲς σκηνοθεσίες φανερώνεται ἡ ζωή; Νά, αὐτὴ ἡ ἄψυχη σκηνοθεσία, αὐτὴ εἶναι ἡ “ἐξέλιξη” κι ὁ “συγχρονισμός” σας. Αὐτὸς εἶναι ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς, γιατὶ ἡ ψευτιὰ εἶναι θάνατος κ’ ἡ ζωὴ ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ κ’ ἐσεῖς, μὲ ὅλες τὶς φωνὲς ποὺ βάζετε, καὶ μ’ ὅλες τὶς δραστηριότητες, καὶ μὲ ὅλα τά ὑστερικὰ ξετινάγματα, ἔχετε ἀπάνω σας τὴ μπόχα τοῦ θανάτου. Κι ἀντὶ νὰ πᾶτε κοντὰ στὸν λαό, ποὺ εἶναι πηγὴ ζωῆς, γιὰ νὰ πάρετε λίγη ζωὴ κι ἀλήθεια, ἐσεῖς θέλετε νὰ τὸν κάνετε ζωντανόν, ἐκεῖνον· ἐσεῖς οἱ πεθαμένοι νὰ ζωντανέψετε τὴ ζωή, οἱ ψεῦτες νὰ φανερώσετε τὴν ἀλήθεια, οἱ βρουκολάκοι νὰ δώσετε δύναμη καὶ νεῦρα στὸν ἀντρειωμένον!».

Ἄς γνωρίζουν, λοιπόν, ὅλοι ὅσοι φωνασκοῦν, παραπληροφοροῦν, ταλαιπωροῦν καί τρομοκρατοῦν τόν λαό μας, ὅτι ματαιοπονοῦν. Ἄς εἶναι βέβαιοι ὅτι τά ὀνόματά τους θά ἐξαφανισθοῦν ἀπό τήν ἱστορία τῆς ἱερᾶς γῆς τῆς πατρίδος μας καί θά ριφθοῦν στόν κάλαθο τῆς ἀμνημοσύνης.

Ἄς γνωρίζουν ὅτι, μέ τήν χάρη καί τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ, δέν ποστέλλουμε τήν σημαία τοῦ ἀγνα, δέν ἐγκαταλείπουμε τό πεδίο τῆς μάχης, δέν μᾶς κάμπτουν οἱ δοκιμασίες καί οἱ ἀντιξοότητες, δέν ἐνδίδουμε στίς ἀπειλές καί τίς ἐπιβουλές τους, δέν ἐκχωροῦμε τά τιμαλφῆ τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας, ἀλλά θά σταθοῦμε ἀντάξιοι τῆς ἱστορίας καί τῆς παραδόσεώς μας, μέ ὅποιο κόστος ἤ τίμημα. Ἡ νίκη θά εἶναι βεβαία καί θά εἶναι δική μας, ἐπειδή εἴμαστε μέ τήν Ἀλήθεια, τόν Αἰώνιο Νικητή, τόν Κύριο τῶν Δυνάμεων καί Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό.

ς ξέρουν οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων, πού κρίνουν μόνο μέ τό μυαλό καί τά νούμερα, τι «τύχη μᾶς χει πάντοτε ὀλίγους. τι ἀρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ὡς τώρα, λα τά θεριά πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε καί δέ μποροῦνε. Τρῶνε ἀπό μᾶς καί μένει καί μαγιά».

Ἄς ξέρουν ὅτι μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἕναςμπορεῖ νά κατατροπώσει χίλιους καί δύο μποροῦν νά κατατροπώσουν μυριάδες («διώξεται εἷς χιλίους καὶ δύο μετακινήσουσι μυριάδας»).

πιβάλλεται, λοιπόν, σθεναρή, ἡρωική καί καμπτη ἀντίσταση σέ λα τά πίπεδα καί πρός κάθε κατεύθυνση. Ἀντίσταση στόν φελληνισμό καί τήν παραχάραξη τῆς στορίας μας· ἀντίσταση στήν ἀπορθοδοξοποίηση καί τήν ἀποεκκλησιοποίηση τῆς ζωῆς μας· ντίσταση στήν ποδηγέτηση καί τόν λεγχο τῶν πιλογῶν καί τῆς συνειδήσεώς μας· ἀντίσταση στήν δέσμευση τῆς ἐλευθερίας καί τῶν δικαιωμάτων μας.

Ἀντίσταση παντί σθένει καί πάσῃ δυνάμει·ντίσταση μέχρις ἐσχάτων.

Καί τέλος, ἄς γνωρίζουν πώς ὅσο τελοῦνται Θεῖες Λειτουργίες στά ὀρθόδοξα θυσιαστήρια τῶν καθαγιασμένων ναῶν μας καί ὅσο οἱ πιστοί θά μετέχουν, μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης, στό θειότατο καί σωτηριῶδες μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας, ἡ καταπονημένη καί καταπονεμένη πατρίδα μας θά παραμένει ἀκέραια, ἀδούλωτη καί ἀκτινοβολοῦσα, εἰς πεῖσμα καί καταισχύνη τῶν ἐχθρῶν καί πονομευτῶν της καί πρός δόξα τοῦ τά πάντα χορηγοῦντος Δεσπότου μας Χριστοῦ.

ΖΗΤΩ Η ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ!

ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821!

ΖΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ!

ΖΗΤΩ Η ΠΟΛΥΑΘΛΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΝΔΟΞΗ

ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!

1

χαλβάς Γούναρης
roz-panthiras-adv1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *